Αν έλεγα σε έναν άντρα στο πρώτο μας ραντεβού «με αγχώνεις», θα περίμενα να το ακούσει σαν μια λίγο αμήχανη παραδοχή. Ίσως και σαν κομπλιμέντο. Είμαι είκοσι πέντε και δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο να έχεις τρακ σε ένα ραντεβού. Υποθέτω πως ακόμη και οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση έχουν στιγμές που δυσκολεύονται να βάλουν τρεις λέξεις στη σειρά.
Θα το έλεγα για να σπάσει ο πάγος. Καθόμαστε απέναντι, γνωριζόμαστε και προσπαθούμε να κάνουμε καλή εντύπωση. Μου φαίνεται πως αν παραδεχτώ ότι έχω λίγο άγχος, μπορεί να χαλαρώσουμε και οι δύο. Να σταματήσουμε να παριστάνουμε ότι αυτή η συζήτηση είναι τόσο καθημερινή όσο το να ρωτάς πού έχουν το χαρτί κουζίνας.
Και μετά είδα έναν άντρα στο Reddit να γράφει ότι εκείνος θα καταλάβαινε πως η γυναίκα τον φοβάται.
Δεν ήταν ακριβώς αυτό το μήνυμα που είχα κατά νου.
Καταλαβαίνω ότι το «με αγχώνεις» στρέφει περισσότερο την προσοχή στον άλλον απ’ ό,τι το «έχω άγχος». Ειδικά γραμμένο, χωρίς χαμόγελο ή τόνο φωνής, αφήνει περιθώριο για διάφορες ερμηνείες. Αλλά στο πρώτο ραντεβού που φαντάζομαι, θα μιλούσα για εκείνο το σκίρτημα και την αμηχανία. Δεν θα προσπαθούσα να πω ότι νιώθω ανασφάλεια κοντά του.
Το αστείο είναι ότι θα διάλεγα αυτή την ατάκα για να κάνω την κουβέντα ευκολότερη. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, μπορεί να τον άφηνα να αναρωτιέται αν πρέπει να κολακευτεί ή να ανησυχήσει. Αρκετή δουλειά για μια φράση που υποτίθεται ότι θα μας χαλάρωνε.
Δεν μου έχει συμβεί να το πω σε ραντεβού και να πάει στραβά. Απλώς εκείνο το σχόλιο μου δημιούργησε την απορία. Αν είμαστε στο πρώτο μας ραντεβού και σου πω ότι με αγχώνεις, αρκεί η περίσταση για να καταλάβεις πώς το εννοώ ή μόλις σου έδωσα κι εσένα έναν λόγο να αγχωθείς;
