Εδώ και μερικούς μήνες βλέπω μια γυναίκα στο γυμναστήριο και μέχρι στιγμής η γνωριμία μας περιορίζεται στα βλέμματα. Δεν ξέρουμε καν πώς λένε ο ένας τον άλλον. Κουβέντα δεν έχουμε ανταλλάξει. Στο κοίταγμα, πάντως, έχουμε αποκτήσει μια αξιοσημείωτη συνέπεια.
Μου αρέσει, αυτό το ξέρω. Για όλα τα υπόλοιπα χρειάζεται ερμηνεία, κι εγώ για γυμναστική γράφτηκα, όχι για να αποκρυπτογραφώ βλέμματα ανάμεσα στα σετ.
Τα μάτια μας συναντιούνται αρκετά συχνά. Καμιά φορά την πιάνω να με κοιτάζει. Άλλες φορές κοιταζόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι κάποιος να στρέψει αλλού το βλέμμα. Μου δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να υπάρχει ενδιαφέρον, αλλά αυτό το «μπορεί» σηκώνει όλο το βάρος της υπόθεσης.
Αφού δεν έχουμε μιλήσει ποτέ, δεν ξέρω αν θα χαιρόταν να πάω να συστηθώ. Ίσως απλώς έχουμε γίνει γνώριμες φάτσες και καταλήγουμε να προσέχουμε ο ένας τον άλλον επειδή το κάναμε και την προηγούμενη φορά. Τόσους μήνες τώρα, έχουν προλάβει να σταθούν και οι δύο εκδοχές.
Θέλω να την πλησιάσω και να πω ένα γεια. Τίποτα σπουδαίο. Να πούμε τα ονόματά μας και, ιδανικά, να μη χρειαστεί μετά κανείς μας να ψάξει άλλο γυμναστήριο. Δεν έχω στο μυαλό μου κάποια φοβερή ατάκα. Απλώς μια κανονική πρώτη κουβέντα, αν υπάρχει διάθεση και από την πλευρά της.
Εκεί κολλάω όμως. Πηγαίνουμε και οι δύο τακτικά. Αν έχω καταλάβει λάθος, δεν θα είναι μια αμήχανη συνάντηση σε κάποιο μέρος όπου δεν θα ξαναπατήσω. Πιθανότατα θα συνεχίσουμε να βλεπόμαστε, μόνο που τότε ίσως μας φανεί ξαφνικά συναρπαστικό να κοιτάζουμε επίμονα το πάτωμα.
Δεν θέλω να τη φέρω σε δύσκολη θέση. Από την άλλη, καταλαβαίνω ότι οι ατελείωτες ματιές είναι κάπως παράξενος τρόπος γνωριμίας. Έχουν περάσει μήνες κι ακόμα δεν έχουμε φτάσει στο επίπεδο επικοινωνίας δύο ανθρώπων που περιμένουν το ασανσέρ.
Οπότε προσπαθώ να βρω το πιο απλό ξεκίνημα. Να χαμογελάσω πρώτα και να δω αν θα χαμογελάσει κι εκείνη; Ή να την πλησιάσω μια κατάλληλη στιγμή και να πω επιτέλους γεια; Θέλω να τη γνωρίσω. Απλώς δεν ξέρω αν το επόμενο βήμα είναι ένα χαμόγελο ή μια πρόταση.
