Απόψε πήγα μόνος μου σε ένα εστιατόριο και πρόσεξα μια γυναίκα περίπου στην ηλικία μου, που καθόταν επίσης μόνη της με ένα κοκτέιλ. Είμαι 31. Μέσα στη μία ώρα που κράτησε το φαγητό μου ανταλλάξαμε μερικές ματιές, οπότε είχα άφθονο χρόνο να διαπιστώσω ότι δεν ήξερα τι να κάνω με αυτή την πληροφορία.
Δεν υπήρχε κάποιο ξεκάθαρο σημάδι ότι ήθελε να την πλησιάσω. Μπορεί να ενδιαφερόταν. Μπορεί να είχε προσέξει ότι την κοιτούσα. Μπορεί απλώς να κοιτούσε γύρω της, κάτι που επιτρέπεται να κάνει κανείς σε ένα εστιατόριο χωρίς να δηλώνει συμμετοχή σε γνωριμίες.
Οπότε δεν πήγα. Μείναμε δύο άνθρωποι που έτρωγαν μόνοι τους, με λίγες ματιές πού και πού και καμία συνέχεια. Απ’ έξω φαντάζομαι ότι φαινόμουν αρκετά άνετος. Από μέσα έψαχνα το εγχειρίδιο οδηγιών.
Δεν θεωρώ δεδομένο ότι ήθελε να με γνωρίσει. Αυτό ακριβώς με δυσκολεύει. Δεν θέλω να ενοχλήσω μια άγνωστη που απολαμβάνει το ποτό της επειδή εγώ είδα μια ευκαιρία για κουβέντα. Από την άλλη, αναρωτιέμαι μήπως κάποια από εκείνες τις ματιές ήταν ένα άνοιγμα που δεν κατάλαβα.
Κι αν ήταν, τι θα έκανα; Θα πήγαινα να πω ένα γεια, λογικά. Μικρή λέξη, την ξέρω. Μετά όμως θα απαντούσε εκείνη και θα ερχόταν πάλι η σειρά μου να βρω κάτι να πω.
Ήμουν σε σχέση έξι χρόνια, οπότε ξέρω ότι μπορώ να είμαι με έναν άνθρωπο. Ξέρω τις κουβέντες που γίνονται όταν δύο άνθρωποι γνωρίζονται ήδη. Το να ξεκινήσω από το μηδέν, σε δημόσιο χώρο, με κάποια που μπορεί να μη θέλει καθόλου να μιλήσει, μου φαίνεται εντελώς διαφορετική δεξιότητα.
Αυτό συνειδητοποίησα στο φαγητό: πόσο λίγη εξάσκηση έχω σε εκείνη την πρώτη στιγμή. Δεν ξέρω πώς καταλαβαίνει κανείς ότι μια προσέγγιση θα ήταν ευπρόσδεκτη ή πώς συνεχίζει την κουβέντα χωρίς να μοιάζει με αγγαρεία.
Δεν έμαθα ποτέ τι σήμαιναν οι ματιές. Μου έμεινε όμως μια πιο πρακτική απορία: πού μαθαίνει κανείς να λέει γεια, όταν δεν ξέρει ακόμα αν ο άλλος θέλει να το ακούσει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




