Ο τύπος με τον οποίο βγαίνω μού ζήτησε να γράψω μια λίστα με πράγματα που θέλω, πριν πάω σπίτι του αυτό το Σαββατοκύριακο. Του αρέσει πολύ ο υποτακτικός ρόλος και λέει πως θα μου αγοράσει οτιδήποτε για να με ευχαριστήσει. Οτιδήποτε. Μια λέξη που, απ’ ό,τι φαίνεται, κάνει το μυαλό μου να ξεχνάει αμέσως όλες του τις επιθυμίες.
Μέχρι στιγμής έχω γράψει λουλούδια και σοκολάτες. Αξιοπρεπέστατη επιλογή, αν το ζητούμενο είναι να στηθεί μια μικρή βιτρίνα για του Αγίου Βαλεντίνου.
Δεν σκοπεύω να το παρακάνω. Δεν άκουσα την προσφορά του και άρχισα να σκέφτομαι πόση ζημιά μπορώ να κάνω στο πορτοφόλι του μέχρι την Κυριακή. Μου αρέσει η ιδέα να μου χαρίσει κάτι με φροντίδα, κι εκείνου προφανώς του αρέσει να μου το προσφέρει. Ως εδώ συνεννοούμαστε μια χαρά.
Το μπέρδεμα είναι ότι έχω την εντύπωση πως θέλει και λίγη πρόκληση. Όχι απαραίτητα για όλα όσα θα ζητήσω, αλλά ίσως για ένα δυο πράγματα που θα χρειαστεί να ψάξει περισσότερο. Κάτι για το οποίο θα κάνει έναν παραπάνω κόπο. Έτσι τουλάχιστον καταλαβαίνω εγώ την επιθυμία του.
Οπότε η πρότασή μου με την ανθοδέσμη και τις σοκολάτες μοιάζει κάπως άτολμη. Υπέροχα και τα δύο, αλλά μπορεί να τα βρει στο ίδιο σουπερμάρκετ, πριν καν φτάσει στο ψωμί.
Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που θέλω πραγματικά και που θα του έδινε αυτή τη χαρά της αναζήτησης. Το «πραγματικά» έχει σημασία εδώ. Δεν θέλω να ζητήσω κάτι δυσεύρετο μόνο και μόνο για να δυσκολευτεί και μετά να πρέπει να ενθουσιαστώ με ένα αντικείμενο που δεν με ενδιέφερε ποτέ.
Είναι λίγο αστείο: μου δίνει την ευκαιρία να ζητήσω ό,τι τραβάει η όρεξή μου, κι εγώ ξαφνικά σκέφτομαι μόνο πρακτικά. Τελικά, για μια λίστα χωρίς περιορισμούς, μάλλον χρειάζομαι πιο συγκεκριμένες οδηγίες.
Το Σαββατοκύριακο πλησιάζει. Τα λουλούδια παραμένουν στη λίστα. Οι σοκολάτες κρατούν σταθερά τη θέση τους. Απλώς δεν μου έρχεται εκείνο το πράγμα που θα τον έκανε να πει με ικανοποίηση: «Αυτό, πάντως, έψαξα πολύ για να το βρω».
