Έχω μια απορία για όσους απάτησαν τον άνθρωπό τους, το σταμάτησαν και δεν τους πήρε ποτέ κανείς χαμπάρι. Πόσο κράτησε όλο αυτό; Όταν προσπαθώ να φανταστώ πώς παίρνεις μια τέτοια απόφαση, αναρωτιέμαι αν υπάρχει μια στιγμή που λες «ως εδώ» ή αν καταλαβαίνεις εκ των υστέρων ότι εκείνη η φορά ήταν η τελευταία.
Με τρώει η περιέργεια και για το πώς άρχισε. Τι σας έκανε να το κάνετε; Τι λέγατε μέσα σας τότε για να το εξηγήσετε; Αν σας ρωτούσε κάποιος σήμερα και είχατε όρεξη να του απαντήσετε ειλικρινά, θα δίνατε την ίδια εξήγηση;
Κι όταν τελείωσε, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που νιώσατε; Μπορεί να ήταν ανακούφιση. Μπορεί να σας έλειψε κιόλας. Ή μπορεί να σας έπιασαν τύψεις και παρ’ όλα αυτά να συνεχίσατε τη μέρα σας κανονικά. Κράτησε αυτό το πρώτο συναίσθημα ή άλλαξε με τον καιρό; Αφού δεν το έμαθε ποτέ κανείς, τι σας έκανε τελικά να βάλετε τέλος; Και πώς ήταν μετά, που αυτό έμεινε δικό σας μυστικό;
