Θέλω να παίζω τον ρόλο του κουταβιού. Εκεί που κολλάω είναι ότι σχεδόν πάντα αυτό φαίνεται να πηγαίνει πακέτο με την υποταγή. Κι εμένα το δεύτερο δεν με τραβάει.
Σε όσα έχω διαβάσει για τέτοιου είδους παιχνίδι ρόλων, το κουτάβι βρίσκεται συνήθως υπό τον έλεγχο κάποιου. Υπάρχει ένας ιδιοκτήτης, κάποιος που το καθοδηγεί ή ένας αφέντης, και το κουτάβι τού παραχωρεί μέρος του ελέγχου. Εγώ ψάχνω μια εκδοχή όπου μπορώ να χαίρομαι τον ρόλο χωρίς να θέλω αυτή τη σχέση εξουσίας.
Δεν θέλω να με εκπαιδεύει κάποιος ή να μου δίνει εντολές. Ούτε μου ταιριάζει να αποκαλώ την κοπέλα μου ιδιοκτήτρια ή αφέντρα μου. Δεν είναι κάτι που προσπαθώ να συνηθίσω ώστε κάποτε να μου αρέσει. Απλώς δεν είναι αυτό που με ελκύει στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Αυτό που θέλω είναι να παίζω, να δέχομαι χάδια και λιχουδιές και να νιώθω αυτή την τρυφερή σύνδεση με τον άνθρωπό μου. Το «ο άνθρωπός μου» είναι μάλιστα μία από τις ονομασίες που σκέφτομαι. Ίσως να μου ταίριαζε και κάποια λέξη για εκείνη που με φροντίζει ή με καθοδηγεί, αλλά ακόμα ψάχνω τι ακριβώς θα σήμαινε αυτό για εμάς.
Μια ιδέα που έχω είναι να είμαι περισσότερο σαν ένας αδάμαστος λύκος. Δεν θα με ελέγχει, αλλά θα μου αρέσει να παίζει μαζί μου και να μου δείχνει τρυφερότητα. Θα υπάρχει οικειότητα, χωρίς να θεωρείται δεδομένο ότι πρέπει να υπακούω.
Η άλλη ιδέα είναι να το μοιραζόμαστε πιο άμεσα. Στην κοπέλα μου αρέσει να παίζει τη γατούλα, οπότε θα μπορούσε εκείνη να είναι γατάκι κι εγώ κουτάβι. Να παίζουμε μαζί, χωρίς να έχει κανείς τον έλεγχο του άλλου.
Όλα αυτά είναι ακόμα σκέψεις. Δεν έχουμε καταλήξει σε κάποια συγκεκριμένη μεταξύ μας δυναμική. Προσπαθώ να βρω τις λέξεις για να περιγράψω αυτό που θέλω, αλλά οι περισσότερες περιγραφές που βρίσκω με γυρίζουν σε έναν ρόλο που δεν μου ταιριάζει.
Το κουτάβι εξακολουθεί να με εκφράζει, όπως και η κοντινή επαφή μαζί της. Γίνεται να τα συνδυάσουμε, με εκείνη απλώς ως τον άνθρωπό μου ή ως τη γατούλα που παίζει δίπλα μου, χωρίς να χρειάζεται κανείς να δίνει εντολές;
