Έχω βγει ραντεβού με δύο διαφορετικές γυναίκες και τις δύο φορές με έπιασε αμηχανία. Απ’ ό,τι φαίνεται, αρκεί να μου αρέσει κάποια για να ξεχάσω ότι έχω ξανακάνει συζήτηση στη ζωή μου.
Με τη μία βγήκαμε και δεύτερο ραντεβού. Αυτό μάλλον θα έπρεπε να μετράει κάπου, αλλά ο εγκέφαλός μου έχει φυλάξει την πληροφορία σε συρτάρι που δεν ανοίγει.
Η άλλη μου είπε πως θα ταιριάζαμε καλύτερα ως φίλοι. Εκείνη είπε «φίλοι», εγώ άκουσα «αποτυχία». Ξέρω ότι δεν είναι το ίδιο πράγμα και ότι τη σκληρή ερμηνεία την προσθέτω από μόνος μου. Όταν όμως ήδη ντρέπομαι για το πώς φέρθηκα, μου ακούγεται τρομερά πειστική.
Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι πόσο γρήγορα η αμηχανία γίνεται όλη η ιστορία στο μυαλό μου. Θέλω να γνωρίσω κάποια, αλλά μετά το ραντεβού κολλάω στο πόσο άβολα ένιωθα και στο αν φαινόταν. Υποτίθεται ότι βγαίνω για να γνωρίσω έναν άλλον άνθρωπο. Εγώ καταλήγω να κάνω αναλυτική αξιολόγηση του εαυτού μου.
Ξέρω ότι χρειάζεται να συνεχίσω να προσπαθώ. Και μόνο το ότι υπήρξε δεύτερο ραντεβού δείχνει πως το άγχος μου δεν κατέστρεψε κάθε πιθανότητα. Αυτή τη στιγμή, όμως, έχω απογοητευτεί. Η σκέψη ότι θα καθίσω απέναντι σε κάποια καινούργια και θα ξανανιώσω έτσι με δυσκολεύει περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Θα ήθελα να ανυπομονώ για τη γνωριμία, αλλά προς το παρόν σκέφτομαι κυρίως την αμηχανία.
