Στην αρχή, οι άντρες με τους οποίους βγαίνω μοιάζουν ενθουσιασμένοι με τη ζωή μου. Τους αρέσει η πεζοπορία. Πάντα ήθελαν να κόψουν το κρέας. Οι ομιλίες σε έναν χώρο εδώ κοντά τούς φαίνονται φοβερά ενδιαφέρουσες. Το φαγητό που προτιμώ είναι ακριβώς αυτό που θέλουν κι εκείνοι. Ό,τι κι αν προτείνω, είναι μέσα.
Για ένα διάστημα, το να κανονίσουμε κάτι είναι πανεύκολο. Υπάρχει διάθεση, προσπάθεια, και νιώθω ότι με θεωρούν πολύ καλή περίπτωση. Συχνά δείχνουν πιο σίγουροι για μένα απ’ όσο είμαι εγώ για τη σχέση. Εγώ ακόμα προσπαθώ να τους γνωρίσω, κι εκείνοι μου εξηγούν ήδη πόσα κοινά έχουμε.
Μετά, κάπου στους δύο ή τρεις μήνες, ο ενθουσιασμός πέφτει. Κι ύστερα με χωρίζουν. Έχει συμβεί αρκετές φορές ώστε να αρχίσω να αναρωτιέμαι τι σήμαινε όλη εκείνη η συμφωνία στην αρχή.
Υποψιάζομαι ότι κάποιοι υιοθετούν τα δικά μου ενδιαφέροντα αντί να μου δείχνουν τα δικά τους. Δεν μπορώ να το ξέρω με σιγουριά. Απλώς δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς αλλάζει τόσο η διάθεση, όταν λίγες εβδομάδες πριν όλα όσα ήθελα να κάνουμε τους φαίνονταν υπέροχα.
Και ρωτάω πράγματα. Θέλω να ακούσω τι τους αρέσει, τι επιλέγουν μόνοι τους, πώς θα περνούσαν μια ωραία μέρα. Με ενδιαφέρει να γνωρίσω τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Παρ’ όλα αυτά, φτάνω ξανά στο σημείο να αναρωτιέμαι πόσο τον έχω γνωρίσει τελικά.
Μπορεί να τους ελκύω και να εκτιμούν τις επιλογές μου, χωρίς να νιώθουν κάποια βαθύτερη σύνδεση. Μπορεί να συμβαίνουν διάφορα μαζί. Δεν θέλω να αντιμετωπίζω κάθε ενθουσιώδη απάντηση με καχυποψία, αλλά δυσκολεύομαι πια να αγνοήσω ότι επαναλαμβάνεται το ίδιο πράγμα.
Η πεζοπορία είναι το παράδειγμα που σκέφτομαι συνέχεια. Με νοιάζει να τη μοιράζομαι με τον άνθρωπό μου, γιατί είναι μέρος του τρόπου που μου αρέσει να περνάω τον χρόνο μου. Δεν είναι απλώς ένα βολικό θέμα συζήτησης για τα πρώτα ραντεβού. Πριν αρχίσω να μας φαντάζομαι να πηγαίνουμε συχνά μαζί, θέλω να ξέρω αν όντως το απολαμβάνει.
Συμβαίνει συχνά αυτό; Πώς ξεχωρίζουν οι άλλοι τον αρχικό ενθουσιασμό από ένα πραγματικά κοινό ενδιαφέρον; Όταν κάποιος μου λέει ότι αγαπάει την πεζοπορία, θα ήθελα να μπορώ να πιστέψω ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα.
