Με την κοπέλα μου είμαστε μαζί περίπου έναν μήνα και, μέχρι το άλλο βράδυ, όλα μου φαίνονταν πολύ εύκολα μεταξύ μας. Βγαίνουμε ωραία ραντεβού, περνάμε πολλές ώρες αγκαλιά και βοηθάμε ο ένας τον άλλον οικονομικά όποτε υπάρχει ανάγκη. Εγώ είμαι 21, εκείνη 20, και μέχρι τώρα είμαι πολύ χαρούμενος με τη σχέση μας.
Ήρθαμε κοντά ερωτικά από την πρώτη ή τη δεύτερη βραδιά που γνωριστήκαμε. Από τότε η σωματική οικειότητα είναι σημαντικό κομμάτι αυτού που έχουμε. Μου έχει πει πόσο όμορφα την κάνω να νιώθει και πάντα είχα την αίσθηση ότι αυτές τις στιγμές τις χαιρόμαστε και οι δύο.
Το άλλο βράδυ δεν φαινόταν διαφορετικό. Αφού ήρθαμε κοντά, μείναμε ξαπλωμένοι μαζί για λίγα λεπτά. Ύστερα εκείνη αναστατώθηκε και άρχισε να κλαίει πολύ. Δεν ήξερα τι είχε συμβεί ούτε πώς να αντιδράσω, πέρα από το να προσπαθήσω να την παρηγορήσω.
Μου είπε ότι αγαπάει βαθιά και φοβάται μήπως με χάσει. Μου ζήτησε να της υποσχεθώ ότι δεν θα φύγω. Δεν ήταν απλώς λίγα δάκρυα ή μια σύντομη συγκίνηση. Έκλαιγε έντονα και φαινόταν να μην μπορεί να σταματήσει.
Προσπάθησα όσο μπορούσα να την καθησυχάσω. Της είπα ότι την αγαπάω και ότι δεν θα την πλήγωνα ποτέ. Έδειχνε να με πιστεύει, αλλά συνέχιζε να κλαίει. Καταλάβαινα ότι το να ακούσει αυτά που της έλεγα δεν αρκούσε για να περάσει αμέσως αυτό που ένιωθε.
Εκεί ήταν που ένιωσα ότι δεν ήξερα πώς αλλιώς να βοηθήσω. Μου είχε εξηγήσει τι φοβόταν κι εγώ της είχα απαντήσει όσο πιο ειλικρινά και τρυφερά μπορούσα. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη παρέμενε αναστατωμένη κι εγώ ήθελα να μπορέσω να την ανακουφίσω.
Κάποια στιγμή ηρέμησε και σταμάτησε να κλαίει. Μου ζήτησε συγγνώμη και είπε ότι απλώς είχε συγκινηθεί. Αυτή ήταν η εξήγηση που μου έδωσε. Δεν έχω κάποια άλλη, ούτε ξέρω αν εκείνη η στιγμή σημαίνει κάτι περισσότερο.
Είμαι νέος και η σχέση μας είναι ακόμα στην αρχή. Τη νοιάζομαι πολύ, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι ακόμα για να τη στηρίξω. Μου ζήτησε να μείνω και προσπάθησα να της δώσω σιγουριά. Αν την ξαναπιάσει τόσο έντονα αυτός ο φόβος, τι θα μπορούσε πραγματικά να τη βοηθήσει;
