Πριν από δυο εβδομάδες περίπου, σε έναν καβγά με το ταίρι μου, ανεβάσαμε πολύ τους τόνους. Είπαμε και οι δύο πράγματα που δεν εννοούσαμε. Κάποια στιγμή όμως ξεστόμισα κάτι που δεν έχω καταφέρει να πάρω πίσω: είπα ότι, με αυτή τη συμπεριφορά, είχα φτάσει να αναρωτιέμαι αν είχα κάνει καλά που έκανα πρόταση γάμου.
Προσπάθησα αμέσως να το διορθώσω. Είπα ότι μιλούσα πάνω στα νεύρα μου, ότι δεν το εννοούσα. Μόνο που η κουβέντα είχε ήδη ακουστεί. Είχα αμφισβητήσει μια απόφαση πάνω στην οποία υποτίθεται ότι χτίζουμε το κοινό μας μέλλον.
Ο αρραβώνας συνεχίζεται. Κάνουμε ακόμα σχέδια, οργανώνουμε πράγματα. Τίποτα δεν έχει σταματήσει επίσημα, κι αυτό θα έπρεπε κάπως να με καθησυχάζει. Παρ’ όλα αυτά, κάτι ανάμεσά μας είναι διαφορετικό. Δεν ξέρω να το περιγράψω καλύτερα. Οι προετοιμασίες προχωρούν, αλλά η οικειότητα που είχαμε δεν έχει επιστρέψει εντελώς.
Έχω ζητήσει συγγνώμη αρκετές φορές και κάθε φορά το εννοούσα. Δεν μετράω τις συγγνώμες σαν να υπάρχει κάποιος αριθμός που αρκεί για να κλείσει το θέμα. Θέλω απλώς να γίνει κατανοητό πόσο μετανιώνω γι’ αυτό που είπα. Αλλά δεν ξέρω αν, επαναλαμβάνοντάς το, βοηθάω ή αν φέρνω ξανά εκείνη τη φράση ανάμεσά μας.
Αυτό που με βαραίνει είναι πόσο συγκεκριμένα ήταν τα λόγια μου. Δεν παραπονέθηκα μόνο για τον καβγά ή για κάτι που με ενόχλησε εκείνη τη στιγμή. Γύρισα πίσω στην πρόταση γάμου και έδωσα την εντύπωση ότι μπορεί να είχα αμφιβολίες για εμάς χωρίς να τις έχω πει. Το «ήμουν θυμωμένος» δεν σβήνει αυτό που άκουσε ο άνθρωπός μου.
Μπορώ να εξηγήσω τι ένιωθα εκείνη την ώρα. Μπορώ να ξαναπώ ότι δεν εννοούσα αυτά τα λόγια. Δεν μπορώ όμως να αποφασίσω εγώ πότε θα είναι αρκετές αυτές οι εξηγήσεις ή πότε θα πάψει να πονάει η κουβέντα.
Συνεχίζουμε λοιπόν με τον αρραβώνα κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω αυτή την απόσταση που παραμένει. Είπα κάτι που χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να το ξεπεράσουμε; Ή άλλαξα τον τρόπο που ακούγονται πια τα λόγια μου κάθε φορά που μιλάω για το μέλλον μας;
