Είχαμε πάει με το αγόρι μου για λίγες μέρες διακοπές. Εκείνος πήγε να κάνει μπάνιο κι εγώ έμεινα ξαπλωμένη στο κρεβάτι του ξενοδοχείου. Απέναντί μου είχε έναν καθρέφτη που, έτσι όπως ήταν τοποθετημένος, έδειχνε μέσα στο μπάνιο. Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό να κοιτάξω, μέχρι που σήκωσα τυχαία το βλέμμα και τον πέτυχα με τα πόδια ανοιχτά, να ξύνει τον πισινό του με απίστευτη προσήλωση.
Έσκασα στα γέλια. Κατάλαβε αμέσως τι είχα δει και σταμάτησε. Εγώ συνέχισα τόσο που πρώτα με πόνεσε η κοιλιά μου και μετά με έπιασε κράμπα στους κοιλιακούς. Συνήθως εκεί θα το έκοβα.
Γέλασε κι εκείνος λίγο, αλλά κυρίως φαινόταν να ντρέπεται. Με ρώτησε αν ξενέρωσα. «Εννοείται πως όχι», του είπα. Με εκνευρίζει αυτή η λέξη, κι εκείνον τον αγαπάω. Σχεδόν σίγουρα το είπε για πλάκα, αλλά ακόμα σκέφτομαι πόση ώρα γελούσα αφού εκείνος είχε σταματήσει.
Του έστειλα και μιμίδιο μετά. Θα μπορούσα ωραιότατα να είχα αφήσει το περιστατικό να τελειώσει στο μπάνιο. Εκείνη την ώρα, βέβαια, μου φάνηκε πολύ πιο επείγον να πατήσω αποστολή.
Τώρα αναρωτιέμαι μήπως του χρωστάω μια συγγνώμη. Λέω να περιμένω καμιά μέρα ή δυο. Αν το δοκιμάσω σήμερα, θα φτάσω μέχρι το «ο καθρέφτης» και θα πρέπει να το πιάσω πάλι απ’ την αρχή.
