Κοιταζόμαστε συχνά. Μου χαμογελάει. Και κάποια στιγμή με ρώτησε αν μπορεί να καθίσει δίπλα μου, πράγμα που μου φάνηκε καλή εξέλιξη, δεδομένου ότι μέχρι τότε όλη η επικοινωνία μας γινόταν σχεδόν αποκλειστικά με τα μάτια.
Το πήρα ως ένδειξη ότι ήθελε να με πλησιάσει. Λογικό δεν ακούγεται; Δεν άρχισα να φαντάζομαι το κοινό μας μέλλον. Μια κουβέντα περίμενα να πούμε.
Κάθισε δίπλα μου και σχεδόν δεν μίλησε.
Οπότε τώρα έχω περισσότερα στοιχεία και λιγότερη ιδέα για το τι συμβαίνει. Τα βλέμματα υπάρχουν. Τα χαμόγελα επίσης. Τη διπλανή θέση τη διάλεξε μόνος του. Οι λέξεις, βέβαια, δεν έχουν δείξει τον ίδιο ενθουσιασμό.
Μπορεί να ντρέπεται. Μπορεί απλώς να τον βόλευε εκείνη η θέση. Και οι δύο εξηγήσεις στέκουν, πράγμα καθόλου βολικό όταν προσπαθώ να καταλάβω ποια ισχύει.
Εκεί που κολλάω είναι ότι με ρώτησε. Αν είχε τύχει να καθίσει εκεί, μάλλον δεν θα του έδινα τόση σημασία. Αλλά το ζήτησε, κάθισε δίπλα μου και τελικά όλη αυτή η μετακίνηση δεν έφερε σχεδόν καθόλου συζήτηση. Από άποψη θέσης, πάντως, ο στόχος επετεύχθη.
Ακόμα μου μιλάει ελάχιστα. Ακόμα κοιταζόμαστε και μου χαμογελάει. Και θα ήθελα πολύ να ξέρω αν όλο αυτό είναι φλερτ ή αν απλώς μου αρέσει ένας άντρας που ξέρει ακριβώς πού θέλει να κάθεται.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




