Απολάμβανα λίγες προσωπικές στιγμές και κάποια στιγμή είπα να χαζέψω το Instagram εκείνου που μου αρέσει. Μια απόφαση που, όπως την είχα υπολογίσει, αφορούσε αποκλειστικά εμένα.
Και τότε άκουσα μια φωνή.
«Έλα;»
Δεν περίμενα να έχει διάλογο η υπόθεση.
Το ξαναείπε. Μετά φώναξε το όνομά μου και ρώτησε αν ήμουν εκεί. Για λίγα δευτερόλεπτα προσπαθούσα κυρίως να καταλάβω γιατί τον άκουγα. Εγώ είχα ανοίξει το προφίλ του. Στο μυαλό μου, αυτό ήταν μια δραστηριότητα που περιοριζόταν στο να κοιτάζω.
Κάπως, είχα ξεκινήσει βιντεοκλήση.
Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω ποια ακριβώς σειρά από πατήματα οδήγησε εκεί. Το κινητό μου, πάντως, θεώρησε ότι είχε όλες τις απαραίτητες εγκρίσεις.
Το άρπαξα πανικόβλητα. Δεν φορούσα τίποτα. Εκείνος είχε απαντήσει και με έβλεπε.
Έβαλα μια φωνή. Ήταν η μόνη συνεισφορά που μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμή στη συζήτηση και, δυστυχώς, δεν βοήθησε ιδιαίτερα να ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Η κατά λάθος κλήση θα ήταν αρκετή από μόνη της για να θέλω να ανοίξει η γη. Τώρα όμως έπρεπε να εξηγήσω και γιατί κοιτούσα το Instagram του χωρίς ρούχα. Υπάρχουν στιγμές που οι επιπλέον πληροφορίες βοηθούν. Δεν μου φάνηκε ότι ήταν μία από αυτές.
Οπότε ναι, τώρα ξέρει ότι μου αρέσει. Είχα φανταστεί κάπως αλλιώς τη στιγμή που θα το μάθαινε. Ίσως με λόγια που θα είχα διαλέξει. Ίσως φορώντας κάτι.
Αντί γι’ αυτό, του προέκυψαν μια βιντεοκλήση, μια κραυγή και μια εξήγηση που θα ήθελα πολύ να διαγραφεί από την προσωπική μου ιστορία.
Σκέφτομαι αλλαγή ονόματος, μετακόμιση στο εξωτερικό και προστασία μαρτύρων. Υποθέτω όμως ότι στην αίτηση θα ζητάνε να εξηγήσω τι συνέβη. Κι εκεί θα έχουμε πάλι θέμα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




