Αν ταιριάξω με κάποιον σε εφαρμογή γνωριμιών και κανονίσουμε να βγούμε, μια χαρά χαίρομαι που θα τον γνωρίσω. Όταν όμως γνωρίζω κάποιον από εφαρμογή, δεν του δίνω το Instagram μου. Το έχω ζήσει αρκετές φορές αυτό το περίεργο πράγμα, να μη βγαίνει τίποτα από ένα ραντεβού κι ο άλλος να συνεχίζει να βλέπει τα στόρι σου λες και θα κρατήσει για πάντα.
Είμαι 34 και μέσα από το Instagram μαθαίνω ακόμα τα νέα πολλών ανθρώπων. Αν γνωρίσω κάποιον έξω ή κανονίσω να βγω με κάποιον που ξέρω ήδη, το πιθανότερο είναι να με έχει βρει εκεί ούτως ή άλλως. Με κάποιον από εφαρμογή, μου αρέσει να έχουμε λίγο χώρο για την πρώτη κουβέντα. Αν θέλει να μάθει τι μου αρέσει, χαίρομαι να με ρωτήσει. Κι εμένα μου αρέσει να ακούω πώς μιλάει κάποιος για τα πράγματα που τον ενδιαφέρουν. Πόσα να καταλάβεις από μια σειρά τετράγωνες φωτογραφίες;
Ξέρω επίσης πόσο εύκολα μπορώ να το γυρίσω στην έρευνα χωρίς μισθό. Είναι συνδεδεμένος και δεν μου έχει απαντήσει. Είδε το στόρι μου και δεν πάτησε καρδούλα. Δεν ανεβάζει ποτέ τίποτα. Ανεβάζει συνέχεια. Έχω κάτσει με φίλες να αναλύουμε όλες αυτές τις παραλλαγές, και τους έχω δώσει κι εγώ μπόλικο υλικό. Είναι απίστευτο πόση ώρα μπορείς να συζητάς για έναν άνθρωπο που, απ’ όσο ξέρεις, απλώς χάζευε στο κινητό του.
Τώρα κρατάω το Instagram μου για μένα κι είμαι μια χαρά αν κάνει κι εκείνος το ίδιο. Μετά από ένα ραντεβού έχω συνήθως αρκετά να σκεφτώ. Έγινε πιο εύκολη η κουβέντα όσο περνούσε η ώρα; Είπε κάτι που θα ήθελα να τον ρωτήσω παραπάνω; Έχω όρεξη να τον ξαναδώ;
Αναρωτιέμαι αν το νιώθουν κι άλλοι της γενιάς μου. Θυμάμαι πώς ήταν να βγαίνεις ραντεβού όταν υπήρχαν λιγότερα πράγματα να ψάξεις. Θυμάμαι και πόση πλάκα είχε στα είκοσί μας, όταν κάθε καινούργια εφαρμογή μάς έδινε άλλον έναν τρόπο να κρατάμε επαφή. Τώρα μπορώ να περάσω ένα βράδυ με κάποιον και, μόλις γυρίσω σπίτι, να με περιμένει το τελευταίο του στόρι. Τελευταία προτιμώ να γυρίζω σπίτι και να σκέφτομαι πώς πέρασα.
