Ένα like στο Hinge θα έπρεπε να είναι απλή υπόθεση. Βλέπεις κάποιο άτομο που σου αρέσει, πατάς την καρδούλα, γράφεις ένα σχόλιο. Δυστυχώς, στο σχόλιο η διαδικασία μετατρέπεται σε συνεδρίαση επιτροπής, και όλα τα μέλη είμαι εγώ.
Δεν μου βγαίνει ιδιαίτερα εύκολα η κουβέντα ούτε από κοντά. Είμαι νευροδιαφορετικό άτομο και συχνά χρειάζεται να σκεφτώ συνειδητά πώς να ερμηνεύσω ένα κοινωνικό σήμα ή πώς να ξεκινήσω μια συζήτηση. Η οθόνη μού δίνει χρόνο να βρω τις λέξεις μου. Μου δίνει επίσης χρόνο να τις εξετάσω μέχρι να μην ξέρω πια αν σημαίνουν αυτό που νόμιζα.
Μερικά προφίλ δεν προσφέρουν και πολλές αφορμές. Διαβάζω τις απαντήσεις στις ερωτήσεις, ψάχνοντας κάτι από το οποίο μπορώ να πιαστώ, αλλά δεν βρίσκω κάποιο εύκολο άνοιγμα. Λέξεις υπάρχουν. Το επόμενο βήμα αγνοείται. Το ενδιαφέρον μου αρκεί για να στείλω like, απλώς δεν ξέρω τι κουβέντα να το συνοδεύει.
Τα πιο ενδιαφέροντα προφίλ έχουν το αντίστροφο πρόβλημα. Εκεί έχω πράγματα να πω, αλλά πόσα χωράνε σε ένα πρώτο σχόλιο; Μια προσεγμένη απάντηση μπορεί να δείξει ότι διάβασα όσα γράφει ο άλλος. Μπορεί επίσης να θυμίζει εργασία με θέμα το προφίλ του, που παραδίδεται τη Δευτέρα.
Δεν θέλω να φανώ υπερβολικά ενθουσιώδες άτομο από το πρώτο μήνυμα. Αλλά ούτε να το παίξω τόσο άνετα που ο άλλος να αναρωτιέται αν πάτησα κατά λάθος. Κάπου ανάμεσα υπάρχει ένας φυσιολογικός τρόπος να δείξεις ενδιαφέρον. Θα ήθελα πολύ να μου βγαίνει κι εμένα χωρίς τόση διαπραγμάτευση με τον εαυτό μου.
Με τις φωτογραφίες πάλι τα ίδια. Να σχολιάσω την ίδια τη φωτογραφία; Να ρωτήσω για κάτι που φαίνεται μέσα; Να πω κάτι σύντομο; Όλα ακούγονται λογικά μέχρι να φανταστώ ότι είμαι εγώ που λαμβάνω το μήνυμα, οπότε αρχίζει δεύτερος γύρος συζητήσεων.
Αυτό λοιπόν προσπαθώ να καταλάβω: όταν στέλνετε like σε φωτογραφία ή σε απάντηση κάποιου, τι γράφετε στην πράξη; Πώς του δίνετε μια εύκολη αφορμή να απαντήσει, χωρίς ένα μικρό σχόλιο να καταλήγει να μοιάζει με οντισιόν;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




