Η γυναίκα μου έστειλε μήνυμα σε έναν άντρα στο Facebook και του είπε ότι είναι όμορφος. Απ’ ό,τι φαίνεται, είναι δημιουργός περιεχομένου. Όταν τη ρώτησα γι’ αυτό, μου απάντησε ότι έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να τον συναντήσει. Για εκείνη, αυτό μάλλον έκλεινε το θέμα. Για μένα, όχι.
Έχουμε περάσει πολλά μαζί και η εμπιστοσύνη μεταξύ μας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν θα μπω εδώ σε όλη την ιστορία μας, αλλά επηρεάζει το πώς πήρα αυτό το μήνυμα. Δεν το είδα σαν ένα μεμονωμένο κομπλιμέντο μέσα σε έναν γάμο όπου ένιωθα ήδη απόλυτα ασφαλής.
Με πειράζει ότι επικοινώνησε μαζί του προσωπικά. Είδε κάποιον που της άρεσε εμφανισιακά και αποφάσισε να του το πει. Δεν ξέρω αν περίμενε κάποια απάντηση ή αν ήθελε να προκύψει οτιδήποτε. Αυτό όμως που μου είπε, ότι δεν θα τον δει ποτέ, δεν απαντά στο γιατί θέλησε να του στείλει.
Από την αντίδρασή της καταλαβαίνω ότι, αφού δεν υπάρχει πραγματική προοπτική να συναντηθούν, εκείνη το θεωρεί ακίνδυνο. Μπορώ να καταλάβω τη λογική της χωρίς να νιώθω ξαφνικά καλά με αυτό. Η απόσταση ανάμεσά τους δεν αλλάζει το γεγονός ότι το μήνυμα στάλθηκε.
Τώρα έχει θυμώσει επειδή θύμωσα εγώ, και η κουβέντα έχει γίνει πιο δύσκολη κι από την αρχική ανακάλυψη. Ξεκίνησα να της μιλάω επειδή με πλήγωσε κάτι που έκανε, και έχω καταλήξει να αισθάνομαι ότι αυτό που πρέπει να εξηγήσω είναι η δική μου αντίδραση. Το αρχικό θέμα παραμένει ανοιχτό.
Το έχω αποκαλέσει gaslighting, επειδή νιώθω ότι ακυρώνει όσα αισθάνομαι και με κάνει να αμφιβάλλω για την αντίδρασή μου. Αλλά ούτε αυτή η λέξη λύνει τη διαφωνία. Εκείνη επιμένει ότι δεν έκανε τίποτα κακό κι εγώ εξακολουθώ να είμαι πληγωμένος από την επικοινωνία της μαζί του.
Δεν λέω ότι ένα κομπλιμέντο αποδεικνύει απιστία, ούτε ότι ξέρω τι είχε στο μυαλό της. Αναρωτιέμαι αν έχω άδικο που θύμωσα γι’ αυτό που όντως έγινε. Εκείνη επιστρέφει συνέχεια στο ότι δεν θα τον συναντήσει ποτέ. Εγώ επιστρέφω στο ότι επέλεξε να του στείλει.
