Υπάρχει μια γυναίκα στο γυμναστήριο που θα ήθελα να της μιλήσω. Αυτό είναι όλο. Κι όμως, έχω καταφέρει να το κάνω ολόκληρη υπόθεση.
Κάθε φορά που πάω να την πλησιάσω, διστάζω. Μετά αγχώνομαι. Και ξαφνικά ένα απλό «γεια» μού φαίνεται σαν κάτι για το οποίο έπρεπε να έχω προετοιμαστεί από το σπίτι, ίσως και να έχω μαζί μου τα απαραίτητα δικαιολογητικά.
Δεν σκέφτομαι ήδη το ραντεβού ούτε θεωρώ δεδομένο ότι θα ενδιαφέρεται. Δεν έχω φτάσει καν στο σημείο να μάθει ότι διαθέτω φωνή. Μέχρι στιγμής, όλη μου η συμμετοχή σε αυτή την πιθανή γνωριμία είναι ότι την έχω σκεφτεί πάρα πολύ σοβαρά.
Το εκνευριστικό είναι πόσο απλό ακούγεται όταν το περιγράφω. Την πλησιάζεις. Λες ένα γεια. Κι όμως, κάθε φορά κολλάω πριν προλάβω να κάνω έστω το ένα από τα δύο.
Πώς να της πιάσω κουβέντα χωρίς να την πιέσω και χωρίς να καταλήξει ο χαιρετισμός η πιο απαιτητική άσκηση που κάνω στο γυμναστήριο;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




