Κάποιες συζητήσεις είναι σαν δημητριακά με νερό. Άλλες θυμίζουν μπάρα δημητριακών που την ξέχασες να μουλιάζει στον πάγκο. Κάτι υπάρχει εκεί, αλλά δυσκολεύομαι να το απολαύσω.
Ίσως φταίει λίγο και το επαγγελματικό μου παρελθόν. Δούλευα στην επικοινωνία, σε θέση με πολλή επαφή με πελάτες. Έμαθα να ενθαρρύνω τον άλλον να μιλήσει, να διαπραγματεύομαι, να κρατάω μια κουβέντα ζωντανή. Να δίνω χώρο και, όταν η συζήτηση κολλούσε, να βρίσκω από πού θα μπορούσε να συνεχιστεί.
Το θέμα είναι ότι όλα αυτά μου βγαίνουν ακόμα όταν προσπαθώ να γνωρίσω κάποιον. Είτε στο Reddit είτε έξω από αυτό, καταλήγω να δίνω την ενέργεια, να δείχνω ενδιαφέρον και να φροντίζω να υπάρχει πάντα κάτι για να συνεχίσουμε. Το κάνω τόσο αυτόματα που στην αρχή δεν καταλαβαίνω καν πόση προσπάθεια βάζω.
Και μετά ο άλλος νιώθει ότι υπάρχει σπίθα. Εγώ πάλι αναρωτιέμαι πόση από αυτή τη σπίθα είναι απλώς ο παλιός επαγγελματικός μου τρόπος που εμφανίστηκε ξανά.
Καταλαβαίνω γιατί τους αρέσει. Είναι ωραίο να σε ακούνε, να πιάνουν κάτι που είπες και να θέλουν να μάθουν περισσότερα. Κι εμένα μου αρέσει να το κάνω όταν κάποιος μου κινεί το ενδιαφέρον. Θέλω όμως να βλέπω και μια ένδειξη ότι έχει περιέργεια να γνωρίσει εμένα.
Δεν περιμένω κάθε μήνυμα να είναι πανέξυπνο ή κάθε ατάκα να βρίσκει στόχο. Χωράει η αμηχανία, χωράνε οι λιγομίλητοι άνθρωποι, χωράει και μια απάντηση που δεν οδηγεί πουθενά. Δεν ζητάω παράσταση. Λίγη περιέργεια ζητάω. Κάτι που να δείχνει ότι ο άλλος έχει προσέξει πως υπάρχει απέναντί του ένας άνθρωπος με μια ζωή για την οποία δεν έχει ακούσει ακόμα τίποτα.
Αυτό μου λείπει όταν η κουβέντα μένει επίπεδη. Μπορώ να την κρατάω ευχάριστη, αλλά κάποια στιγμή νιώθω το βάρος τού να εξαρτάται συνέχεια από μένα.
Ο άλλος μπορεί να φεύγει με την αίσθηση ότι ταιριάξαμε πολύ. Εγώ φεύγω έχοντας μάθει ένα σωρό πράγματα γι’ αυτόν, περιμένοντας ακόμα την ερώτηση που θα μου επέτρεπε να πω κάτι και για μένα.
