Είχα μια απορία για το πώς να πλησιάσεις κάποια στο γυμναστήριο και είπα να ρωτήσω το ίντερνετ. Έτσι ο κόσμος μπορούσε να αξιολογήσει την προσέγγιση πριν πλησιάσω κανέναν. Μια κάποια οργάνωση την είχα.
Το υποθετικό σενάριο ήταν απλό: δεν έχετε ανταλλάξει ποτέ βλέμμα. Μπορεί η άλλη να μην έχει προσέξει καν ότι υπάρχεις. Αν πας ξαφνικά κοντά της και συστηθείς, θα τη φέρεις σε δύσκολη θέση;
Το ότι δεν είχε προηγηθεί ούτε ένα βλέμμα μού φαινόταν σημαντικό. Δεν θα υπήρχε ένα χαμόγελο, ένα μικρό νεύμα, κάτι που να δείχνει ότι έχετε έστω αντιληφθεί ο ένας τον άλλο. Από τη δική της πλευρά, θα εμφανιζόταν απλώς ένας άνθρωπος έτοιμος για κουβέντα, ενώ εκείνη είχε έρθει για γυμναστική και δεν είχε κλείσει θέση για γνωριμίες.
Ήθελα κυρίως να ακούσω γυναίκες. Βέβαια, ξέχασα να το γράψω στην αρχική ερώτηση. Μικρή παράλειψη, όταν ζητάς τη γνώμη μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων.
Οι γυναίκες που απάντησαν μου έδωσαν διάφορες εκδοχές του «όχι». Άλλες το είπαν έτσι, άλλες αλλιώς, αλλά το νόημα ήταν περίπου το ίδιο: υπό αυτές τις συνθήκες, μια ξαφνική γνωριμία δεν ακουγόταν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη.
Έκανα μια ενημέρωση και τις ευχαρίστησα. Μάλλον χρειαζόταν να το ακούσω, και στο κάτω κάτω είχαν απαντήσει ακριβώς σε αυτό που ρώτησα. Δεν είχε νόημα να ζητάω ειλικρινείς απόψεις και μετά να αρχίσω τις διαπραγματεύσεις για το αποτέλεσμα.
Μόνο που η ίδια η ερώτηση μάζευε και αρνητικές ψήφους.
Εκεί μπερδεύτηκα λίγο. Την απάντηση για το γυμναστήριο την είχα καταλάβει. Δεν είχα καταλάβει γιατί άρεσε τόσο λίγο και το ότι ρώτησα. Είχα διατυπώσει κάτι πιο άσχημα απ’ όσο νόμιζα; Ή ήταν ένα θέμα που ο κόσμος είχε βαρεθεί να εξηγεί;
Μπήκα λοιπόν με την απορία αν μια γνωριμία θα έκανε την άλλη να νιώσει άβολα. Βγήκα με μια αρκετά σαφή απάντηση και μια δεύτερη, μικρότερη απορία για τη λειτουργία του ίντερνετ: γιατί έτρωγε αρνητικές ψήφους και η ερώτηση;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




