Ο άντρας μου μού ζήτησε να μαγειρέψω για το πάρτι των γενεθλίων του. Για εκείνον και δέκα φίλους του, συγκεκριμένα. Έντεκα άνθρωποι, δηλαδή. Ένιωσα την ανάγκη να κάνω την πρόσθεση, γιατί μάλλον δεν είχαμε στο μυαλό μας το ίδιο μέγεθος τραπεζιού.
Μαγειρεύω ήδη καθημερινά για τους δυο μας. Οπότε, όταν μου το ζήτησε, δεν το άκουσα σαν μια ωραία ευκαιρία να ετοιμάσω κάτι ξεχωριστό. Το άκουσα σαν να απέκτησε η καθημερινή μου δουλειά και λίστα καλεσμένων.
Θύμωσα και του είπα ότι δεν γίνεται να αναλάβω το φαγητό για όλους όσο οι υπόλοιποι χαίρονται το πάρτι. Θα ήθελα κι εγώ να είμαι στα γενέθλια του άντρα μου ως γυναίκα του. Να έχω μια λογική πιθανότητα να συμμετέχω στη βραδιά, δηλαδή, αντί να την παρακολουθώ όποτε βρίσκω κενό από την κουζίνα.
Αυτό που με ενόχλησε ήταν πόσο δεδομένος φαινόταν ο κόπος μου. Εγώ το έβλεπα σαν να μου ζητούσε να ετοιμάσω το φαγητό για να γλιτώσει τα έξοδα της παραγγελίας. Μπορεί έτσι να κόστιζε λιγότερο το τραπέζι, αλλά κάποιος θα έπρεπε πάλι να κάνει όλη τη δουλειά. Και στο σχέδιό του αυτός ο κάποιος ήμουν εγώ.
Αν οργάνωνα τα δικά μου γενέθλια, θα προτιμούσα να παραγγείλω παρά να ζητήσω από τον άνθρωπό μου να μαγειρεύει για την παρέα μου. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Το φαγητό μπορεί πια να φτάσει στο σπίτι έτοιμο. Έχουμε προοδεύσει ως κοινωνία.
Η απάντησή του; Ότι το να μαγειρεύεις για δέκα δεν διαφέρει από το να μαγειρεύεις για δύο. Όλα ίδια είναι, μου είπε. Απλώς χρειάζεσαι μεγαλύτερη κατσαρόλα.
Αρκετά αισιόδοξη εκτίμηση από εκείνον που περίμενε να βρει το φαγητό έτοιμο. Χρήσιμη η μεγαλύτερη κατσαρόλα, αλλά δεν την έχω δει ακόμα να πηγαίνει για ψώνια, να ετοιμάζει τα υλικά, να σερβίρει ή να καθαρίζει. Συνήθως κάθεται στη θέση της και περιμένει εμένα.
Δεν μπορούσα να ξεπεράσω πόσο εύκολα εξαφανίστηκε όλη η δουλειά από την περιγραφή του. Το ότι την κάνω κάθε μέρα έμοιαζε να την κάνει ακόμα πιο εύκολη στα μάτια του. Στο τέλος έμεινα άφωνη. Εκείνος είχε χωρέσει ένα ολόκληρο τραπέζι γενεθλίων σε μια μεγαλύτερη κατσαρόλα. Εμένα δεν μου έβγαινε άλλη λέξη.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




