Θέλω να παντρευτώ. Και όταν το λέω, αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι κάτι πολύ απλό: έναν άνθρωπο που θα είναι και ο καλύτερός μου φίλος. Που θα θέλει να είναι μαζί μου και θα συνεχίζει να επιλέγει την κοινή μας ζωή όσο περνούν οι μέρες.
Θέλω να έχω παρέα. Ακούγεται λίγο μπροστά σε μια τόσο μεγάλη επιθυμία, αλλά για μένα αυτή η καθημερινή συντροφιά μετράει πολύ. Να μη χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη αφορμή για να περάσουμε χρόνο μαζί. Να μπορούμε απλώς να είμαστε οι δυο μας, χωρίς να έχουμε οργανώσει κάτι.
Θέλω να φτιάχνουμε αναμνήσεις. Κάποιες που θα αξίζει να τις διηγούμαστε και κάποιες που, αν τις ακούσει κάποιος άλλος, μάλλον θα απορήσει γιατί τις θυμόμαστε. Να υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ήταν κι εκείνος εκεί. Να μη μένουν όλα μόνο στη δική μου μνήμη.
Κυρίως, έχω κουραστεί να περνάω τη ζωή χωρίς κάποιον δίπλα μου. Υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά βαραίνει τόσο, που καταλήγω στο πάτωμα να κλαίω με λυγμούς, μέχρι που δυσκολεύομαι να πάρω ανάσα. Εκείνες τις ώρες θέλω μια αγκαλιά. Έναν άνθρωπο αρκετά κοντά μου ώστε να καταλαβαίνει ότι πονάω, χωρίς να πρέπει πρώτα να του εξηγήσω τα πάντα.
Δυσκολεύομαι να πω πόσο πολύ το θέλω. Το «θέλω να παντρευτώ» λέγεται εύκολα, είναι μια επιθυμία που όλοι αναγνωρίζουν. Το να παραδεχτώ ότι κλαίω στο πάτωμα από μοναξιά με κάνει να νιώθω πολύ πιο εκτεθειμένα. Κι όμως, και τα δύο από το ίδιο μέρος ξεκινούν.
Όταν σκέφτομαι έναν σύζυγο, μια σύζυγο, πάλι στην παρέα καταλήγω. Σε κάποιον που θα θέλει να είμαι εκεί και στις μικρές στιγμές, όχι μόνο σε όσες θα θυμόμαστε για χρόνια. Σε έναν άνθρωπο με τον οποίο θα χτίζουμε μαζί μια ζωή.
Θέλω να παντρευτώ. Αυτή τη στιγμή, θα ήθελα πολύ να με κρατήσει κάποιος αγκαλιά.
