Τον Αύγουστο κλείσαμε τρία χρόνια μαζί. Εγώ είμαι 25, η κοπέλα μου 23, και επιτέλους της άνοιξα κουβέντα για το αν θα θέλαμε όντως να παντρευτούμε. Περίμενα ότι θα καθόμασταν να το συζητήσουμε. Τρεις μέρες μετά μού έστειλε ένα κείμενο έξι σελίδων. Το έχω διαβάσει εννιά φορές. Έχω δώσει εξετάσεις με λιγότερη μελέτη.
Μου έγραφε τι θέλει να έχει τακτοποιήσει στη ζωή της πριν παντρευτεί. Το πρώτο που μου έμεινε ήταν τα λεφτά. Θέλει να έχει μαζέψει μόνη της ένα συγκεκριμένο ποσό. Ήξερα πόσο σημαντικό ήταν γι’ αυτήν να μπορεί να στηρίζεται οικονομικά στον εαυτό της. Εκείνο που έμαθα διαβάζοντας ήταν ότι είχε ήδη έναν αριθμό στο μυαλό της.
Μετά είχε μια παράγραφο για τον γάμο των γονιών της. Έγραφε δύο πράγματα που δεν μου είχε πει ποτέ στα τρία χρόνια που είμαστε μαζί. Εκεί διάβασα πιο αργά. Μπορούσα να τη φανταστώ να προσπαθεί να μου πει το ένα ή το άλλο από κοντά και κάπου στη μέση της πρότασης να αλλάζει κουβέντα. Στο χαρτί μπόρεσε να φτάσει μέχρι το τέλος.
Το τελευταίο κομμάτι είχε τίτλο «Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει να κάνει μ’ εσένα» και από κάτω είχε τρεις παραγράφους. Έφαγα περισσότερη ώρα απ’ όση θέλω να παραδεχτώ προσπαθώντας να καταλάβω γιατί ήταν τρεις. Λες και στην τρίτη μού είχε αφήσει κανένα στοιχείο για να το βρω.
Οι φίλοι μου λένε ότι ακούγεται κάπως ψυχρό να ανοίγεις κουβέντα για γάμο και να σου έρχεται ένα εξασέλιδο. Όταν το λέω έτσι, καταλαβαίνω γιατί τους ακούγεται ψυχρό. Μετά ξαναγυρνάω στην παράγραφο για τους γονείς της και σκέφτομαι πόσο δύσκολο πρέπει να της ήταν να τα γράψει όλα αυτά και στο τέλος να πατήσει αποστολή.
Μετά από εννιά αναγνώσεις καταλαβαίνω πολύ καλύτερα πώς θέλει να είναι η ζωή της πριν παντρευτεί. Ακόμα αναρωτιέμαι αν, όταν σκέφτεται αυτόν τον γάμο, φαντάζεται εμένα δίπλα της. Θέλω να τη ρωτήσω. Απλώς ψάχνω πώς να το πω χωρίς να ακουστεί σαν να διάβασα έξι σελίδες ψάχνοντας το όνομά μου.
