Πέρσι πίστευα ότι θα παντρευόμασταν. Οι γονείς μου με βοηθούσαν με τις προετοιμασίες κι εγώ έπαιρνα αποφάσεις με βάση τη ζωή που υποτίθεται ότι θα ξεκινούσαμε μαζί με τον σύντροφό μου. Τελικά ο γάμος δεν έγινε. Ήθελε πρώτα να στήσει μια επιχείρηση.
Έναν χρόνο μετά, μου λέει ότι ακόμα μαζεύει χρήματα. Είμαστε μαζί πέντε χρόνια, πλησιάζουμε και οι δύο τα σαράντα και δεν έχουμε ορίσει άλλη ημερομηνία. Συνήθως, για να συζητήσουμε τον γάμο, πρέπει να ανοίξω εγώ το θέμα.
Δεν ονειρεύομαι κάτι ακριβό. Θα ήμουν μια χαρά με έναν απλό πολιτικό γάμο. Η οικογένειά του έχει οικονομική άνεση, αν και καταλαβαίνω ότι αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως έχει κι εκείνος διαθέσιμα χρήματα. Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι γιατί τα οικονομικά αναβάλλουν ακόμα και μια μικρή τελετή, χωρίς να υπάρχει κάποιο σαφές πλάνο.
Αυτή την περίοδο δουλεύω στο εξωτερικό. Είχαμε σχεδιάσει να παντρευτούμε, να αφήσω τη δουλειά μου εκεί και να εγκατασταθούμε μαζί. Έχω ήδη κάνει σημαντικές επιλογές πιστεύοντας ότι πηγαίναμε προς αυτό το μέλλον. Άφησα μια επαγγελματική ευκαιρία στο Δημόσιο και επέλεξα να διδάξω στην περιοχή απ’ όπου κατάγεται. Δεν ήταν μικρές αποφάσεις. Τις πήρα έχοντας στο μυαλό μου την κοινή μας ζωή.
Σέβομαι το ότι θέλει να φτιάξει μια επιχείρηση και καταλαβαίνω την ανάγκη για οικονομική σταθερότητα. Αλλά όταν χάλασαν τα περσινά σχέδια, δεν έδειξε να στενοχωριέται ιδιαίτερα. Ούτε πήρε την πρωτοβουλία να βρούμε νέα ημερομηνία. Αυτό μου έχει μείνει όσο και η ίδια η αναβολή.
Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου ανησυχούν. Θεωρούν ότι έχω περιμένει αρκετά. Με πονάει να το ακούω, γιατί δεν θέλω να υπερασπίζομαι ένα μέλλον που πια ούτε εγώ μπορώ να περιγράψω με σιγουριά.
Δεν θέλω να τον πιέσω να κάνει έναν γάμο που δεν θέλει. Θέλω να θέλει κι εκείνος να με παντρευτεί και να ξέρουμε περίπου πότε θα μπορούσε να συμβεί. Αυτή τη στιγμή δεν καταλαβαίνω αν ζητάει λίγο ακόμα χρόνο ή αν τελικά φανταζόμαστε διαφορετικές ζωές.
Αν μου έδινε ένα χρονοδιάγραμμα, θα ήξερα τουλάχιστον τι καλούμαι να περιμένω. Μετά από πέντε χρόνια, του δίνω κι άλλο χρόνο ή αποδέχομαι ότι η ζωή γύρω από την οποία οργανώνω τη δική μου μπορεί να μην έρθει ποτέ;
