Ήμουν με έναν άνθρωπο σχεδόν σε όλη τη δεκαετία των είκοσί μου. Μαζί του ένιωθα άνεση και ασφάλεια. Συγκατοικούσαμε όμορφα, χωρίς να δυσκολεύουμε ο ένας τη ζωή του άλλου. Τα πηγαίναμε καλά και στα ταξίδια, που κι αυτό σου δείχνει πολλά για το πώς ταιριάζεις με κάποιον.
Είχαμε πολλά καλά στη σχέση μας. Ακόμα κι όταν την περιγράφω, καταλαβαίνω πόσο εύκολα θα μπορούσε κάποιος να πει «άρα ήταν ο έρωτας της ζωής σου». Εγώ όμως δεν θα τον αποκαλούσα έτσι. Χωρίσαμε, και μέχρι σήμερα δεν νιώθω ότι αυτή η φράση περιγράφει όσα ζήσαμε.
Με την καλύτερή μου φίλη ήταν διαφορετικά. Ταιριάζαμε σχεδόν σε όλα. Δίπλα της ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Κι όταν σκέφτομαι ποιος άνθρωπος ήταν μέχρι τώρα η μεγάλη αγάπη της ζωής μου, εκείνη μου έρχεται στο μυαλό.
Είναι λίγο περίεργο να το εξηγώ, ειδικά αφού έχω μόλις μιλήσει για μια σχέση που κράτησε σχεδόν μια δεκαετία. Με το αγόρι μου μοιραζόμουν το σπίτι και τα ταξίδια. Η φίλη μου, όμως, μου ταίριαζε με έναν τρόπο που ακόμα δυσκολεύομαι να περιγράψω χωρίς να καταφύγω σε αυτή τη μεγάλη κουβέντα.
Προς το τέλος της φιλίας μας κατάλαβα ότι κάποια από τα συναισθήματά μου είχαν γίνει ρομαντικά. Σεξουαλικά δεν ήταν ποτέ. Δεν έχω κάποια πιο τακτοποιημένη εξήγηση, ούτε μια συνηθισμένη ερωτική ιστορία για να το κάνω πιο κατανοητό. Ήταν η καλύτερή μου φίλη και την αγαπούσα.
Όταν τη λέω μεγάλη αγάπη της ζωής μου, προσθέτω σχεδόν πάντα «μέχρι τώρα». Μου φαίνεται πιο ακριβές. Έχει τεράστια θέση σε όσα έχω ζήσει, αλλά εξακολουθώ να ελπίζω σε όποιον άνθρωπο μπορεί να αγαπήσω στο μέλλον. Δεν νιώθω ότι η ιστορία μου τελείωσε εκεί.
Μερικές φορές κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και έχω την αίσθηση ότι ψάχνω αυτόν τον άνθρωπο. Δεν έχω ιδέα ποιος μπορεί να είναι. Απλώς σηκώνω το βλέμμα και αναρωτιέμαι, με λίγη ελπίδα. Εσείς πόσες μεγάλες αγάπες της ζωής σας έχετε γνωρίσει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




