Την περασμένη εβδομάδα, ο σύντροφός μου μού είπε ότι μετά την τελευταία μας ερωτική σκηνή δεν ένιωσε πως πήρε αρκετή φροντίδα και καθησυχασμό. Ήθελα να τον ακούσω και να το πάρω σοβαρά. Θυμόμουν όμως και τη δική μου κατάσταση εκείνη την ώρα, που με το ζόρι μπορούσα να συνέλθω.
Ήταν μια έντονη, συναινετική σκηνή, με σχοινιά, υποτιμητικές εκφράσεις και χτυπήματα, όλα συμφωνημένα μεταξύ μας. Μετά έκλαιγα πολύ. Ακόμα προσπαθούσα να ηρεμήσω όταν εκείνος χρειαζόταν τη δική του επιβεβαίωση.
Καταλαβαίνω τι χρειάζεται να ακούσει. Θέλει να ξέρει ότι η συμμετοχή του σε όσα είχαμε συμφωνήσει δεν τον κάνει κακό άνθρωπο. Ξέρω πόσο μετράνε γι’ αυτόν αυτά τα λόγια και θέλω να μπορώ να του τα πω. Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν μου ήταν εύκολο ούτε να διαχειριστώ όσα ένιωθα εγώ.
Κι εκείνος με φρόντιζε. Με πήγε στο ντους για να με βοηθήσει, αλλά κατά λάθος γύρισε τη βρύση προς τη λάθος πλευρά και το νερό βγήκε κρύο. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ήταν ατύχημα. Απλώς, όπως ήμουν ήδη φορτισμένη συναισθηματικά, το ξαφνικό κρύο με αναστάτωσε ακόμα περισσότερο. Κάτι που προοριζόταν να με ανακουφίσει έγινε άλλο ένα πράγμα από το οποίο έπρεπε να συνέλθω.
Μέχρι να περάσει αυτή η έντονη συναισθηματική πτώση, δεν είχα καταφέρει να του δώσω τη φροντίδα που χρειαζόταν. Και εκεί κολλάω. Τώρα μπορώ να αναγνωρίσω την ανάγκη του και με νοιάζει πολύ. Όσο όμως έκλαιγα και προσπαθούσα να σταθώ, το ότι ήξερα πως με χρειαζόταν δεν σήμαινε ότι μπορούσα και να ανταποκριθώ.
Σκέφτομαι λοιπόν τι θα μπορούσαμε να έχουμε κανονίσει πριν ξεκινήσουμε. Θα βοηθούσε μια γνώριμη μικρή τελετουργία μετά; Κάποιοι συμφωνημένοι τρόποι να ελέγχουμε πώς είμαστε, χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια; Μπορούμε να προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο να χρειαζόμαστε και οι δύο φροντίδα, ενώ ο ένας μόλις που μπορεί να ανταποκριθεί;
Θέλω να νιώθει κι εκείνος ότι τον φροντίζω μετά. Πώς γίνεται αυτό όταν εγώ ακόμα προσπαθώ να συνέλθω;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




