Όταν δοκίμασα πρώτη φορά εφαρμογές γνωριμιών, πριν από μερικά χρόνια, έβαλα τις καλύτερες φωτογραφίες μου. Χωρίς φίλτρα ή ψηφιακές ανακαινίσεις. Απλώς φωτογραφίες στις οποίες είχαν συνεργαστεί ο φωτισμός, η γωνία και γενικά το σύμπαν.
Ήμουν εγώ, σε μια ασυνήθιστα πετυχημένη μέρα. Κι απ’ ό,τι φάνηκε, αυτή η εκδοχή μου είχε μεγάλη πέραση. Έκλεινα αρκετά ραντεβού, μόνο που ένας εντυπωσιακός αριθμός από τους ανθρώπους που συναντούσα ήταν βαρετοί. Οι φωτογραφίες τραβούσαν το ενδιαφέρον μια χαρά. Στο να βρω κάποιον με τον οποίο να θέλω να συνεχίσω την κουβέντα, δεν βοηθούσαν εξίσου.
Κάποια στιγμή τις άλλαξα. Έβαλα μία όπου φορούσα ένα αστείο καπέλο και άλλες όπου ήμουν άβαφη. Το προφίλ άρχισε να μοιάζει περισσότερο με τη γυναίκα που θα εμφανιζόταν πράγματι στο ραντεβού, μαζί με τις αμφιλεγόμενες επιλογές της σε καπέλα.
Τα ραντεβού λιγόστεψαν, αλλά έγιναν καλύτερα. Αυτή η ανταλλαγή μού ταίριαζε. Έψαχνα μια μακροχρόνια σχέση και η διαρκής διαφήμιση των πιο φωτογενών στιγμών μου άρχιζε να μοιάζει με δεύτερη δουλειά.
Ο τελευταίος άντρας με τον οποίο έκανα σχέση μού είπε ότι από κοντά ήμουν πολύ πιο όμορφη απ’ ό,τι στο προφίλ. Λίγο παράξενο κομπλιμέντο, αλλά κράτησα το καλό του κομμάτι. Το σημαντικότερο ήταν ότι είχε διαβάσει όσα είχα γράψει. Του άρεσαν τα λόγια μου.
Αυτή έγινε η καλύτερη σχέση που είχα ποτέ. Τελικά μας δυσκόλεψαν εξωτερικές πιέσεις και δεν κρατήσαμε, πράγμα που πόνεσε. Παρ’ όλα αυτά, ο τρόπος που βρεθήκαμε είχε λειτουργήσει. Είχε ενδιαφερθεί για όσα είχα να πω πριν καν συναντηθούμε.
Κι άλλοι δυο άντρες περίπου μού έχουν πει ότι είμαι πιο όμορφη από κοντά. Οπότε τώρα αναρωτιέμαι πού βρίσκεται η ισορροπία. Βάζεις τις καλύτερες φωτογραφίες σου ή εκείνες που δείχνουν πιο καθαρά πώς είσαι μια συνηθισμένη Τρίτη;
Έχω γκρίζα μαλλιά και δεν τα βάφω. Συνήθως δεν φοράω μακιγιάζ. Δεν είμαι ούτε άσχημη ούτε καμιά εκθαμβωτική καλλονή. Έχω τις ιδιορρυθμίες μου και θα ήθελα κάποιον που να του αρέσει ο άνθρωπος που συνοδεύει τις φωτογραφίες.
Το αστείο καπέλο, πάντως, έχει βοηθήσει αρκετά.
