Μετά από δεκαεννιά χρόνια γάμου, θα περίμενα να έχω μια σχετική άνεση όταν φλερτάρω τον ίδιο μου τον άντρα. Απ’ ό,τι φαίνεται, η αυτοπεποίθησή μου εξακολουθεί να χρειάζεται έγκαιρη απάντηση στο κινητό.
Είμαι 39, εκείνος 45, και ο γάμος μας είναι καλός. Είμαι σε εξαιρετική φόρμα και τελευταία έχω αυξημένη ερωτική διάθεση, οπότε παίρνω συχνά την πρωτοβουλία. Ερχόμαστε κοντά σχεδόν καθημερινά. Γενικά, δεν υπάρχουν και πολλά στοιχεία που να δείχνουν έλλειψη αμοιβαίου ενδιαφέροντος.
Παρ’ όλα αυτά, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είμαι υπερβολικά διαθέσιμη. Λέω καμιά φορά να κάνω λίγο πίσω, να του δώσω χώρο να του λείψει το φλερτ μου. Ο ίδιος μου έχει πει ξεκάθαρα ότι δεν με θεωρεί δεδομένη και ότι δεν χρειάζεται να το περιορίσω. Σαφές μήνυμα. Απλώς το μυαλό μου καταφέρνει πού και πού να το χάνει.
Όσο έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι, του έστειλα μια πονηρή φωτογραφία γύρω στις εννιάμισι με δέκα το βράδυ. Φορούσα λίγα ρούχα, χωρίς να φαίνεται κάτι γυμνό, και του έγραψα πως θα ήθελα να ήταν εκεί μαζί μου. Τη στιγμή που την έστελνα, μου φάνηκε παιχνιδιάρικο.
Δεν απάντησε.
Ξύπνησα στις έξι και πάλι τίποτα. Η φωτογραφία, έτσι όπως έμενε αναπάντητη, ξαφνικά δεν μου φαινόταν καθόλου παιχνιδιάρικη. Ένιωθα εκτεθειμένη, ντρεπόμουν και άρχισα να πείθομαι ότι τον είχα ενοχλήσει. Οπότε τη διέγραψα.
Μετά του έστειλα καλημέρα και του είπα πως ανυπομονούσα να τον δω αργότερα μέσα στη μέρα. Μου απάντησε στο ίδιο ζεστό ύφος. Για τη φωτογραφία, ούτε λέξη.
Δεν ξέρω αν την είδε. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πως δεν την είδε, γιατί συνήθως έχει το κινητό μαζί του. Αλλά εξακολουθώ να μην ξέρω, πράγμα που το μυαλό μου θεώρησε εξαιρετική αφορμή για υπερωρίες πριν από το πρωινό.
Ένα κομμάτι μου θέλει τώρα να πάρει οριστική σύνταξη από τις φωτογραφίες. Ένα άλλο θυμάται ότι μιλάμε για τον άνθρωπο που μου λέει συνέχεια πως του αρέσει το ενδιαφέρον μου.
Ανυπομονώ να τον δω. Ντρέπομαι όμως αρκετά ώστε να χρειάζομαι κάπου να τα πω όλα αυτά. Η φωτογραφία έχει σβηστεί. Η απολύτως συνηθισμένη ανταλλαγή με τις καλημέρες είναι ακόμη εκεί.
