Χτες μου έστειλε φωτογραφία ο τύπος που θα συναντούσα το Σαββατοκύριακο. «Εγώ είμαι εδώ», μου έγραψε. Μου είπε ότι είχε πάει σ’ αυτό το εστιατόριο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Αναγνώρισα το μαγαζί και μπήκα στο Instagram του. Βρήκα την ίδια ακριβώς φωτογραφία σε ανάρτηση από πέρσι.
Γύρισα στα μηνύματά μας και την ξανακοίταξα. Στη φωτογραφία που μου είχε στείλει, η λεζάντα του μαγαζιού είχε κοπεί. Και τώρα που την πρόσεχα καλύτερα, ο άντρας στη φωτογραφία δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνον στο προφίλ του. Τρεις βδομάδες μιλούσαμε και μέχρι χτες πίστευα πως, αν τον έβλεπα να μπαίνει σ’ ένα μαγαζί, θα τον αναγνώριζα αμέσως.
Είχαμε γνωριστεί σε εφαρμογή, μετά αρχίσαμε να μιλάμε με μηνύματα στο κινητό και κανονίσαμε να βρεθούμε. Δεν είχε τύχει να πούμε για βιντεοκλήση. Αφού θα τον έβλεπα από κοντά σε λίγες μέρες, δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό.
Όταν τον ρώτησα για τη φωτογραφία, μου είπε ότι του την είχε στείλει ένας φίλος για πλάκα και ξέχασε να μου το εξηγήσει. Διάβασα πάλι το πρώτο του μήνυμα. Έλεγε ξεκάθαρα ότι ήταν ο ίδιος στη φωτογραφία. Μπορώ να καταλάβω πώς προωθείς κάτι που σου έστειλε ένας φίλος και ξεχνάς να πεις τι παίζει. Το ότι είχε πάει εκεί το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πού κολλούσε;
Τώρα έχω γυρίσει στις φωτογραφίες του προφίλ του, που στην αρχή τις είχα κοιτάξει χωρίς δεύτερη σκέψη. Μπορεί όντως να είναι δικές του. Αν είναι, καταλαβαίνω ακόμα λιγότερο τι ήθελε να πετύχει με τη φωτογραφία του εστιατορίου. Και με εκνευρίζει που, ύστερα από τρεις βδομάδες που νόμιζα ότι τον γνώριζα σιγά σιγά, κάθομαι και προσπαθώ να βγάλω άκρη με το πώς μοιάζει.
Με μια βιντεοκλήση τουλάχιστον θα έβλεπα ποιος ήταν στην άλλη άκρη τόσον καιρό. Ένα κομμάτι μου θέλει ακόμα να μάθει. Μετά ξανασκέφτομαι εκείνο το πρώτο μήνυμα. Εσείς θα του ζητούσατε να ανοίξει κάμερα ή θα το αφήνατε εκεί;
