Είμαι 24, είμαι ελεύθερη και δουλεύω ως αεροσυνοδός. Με το πρόγραμμά μου σπάνια χωράει ραντεβού, αλλά πού και πού βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με κανέναν πολύ ωραίο τύπο. Βέβαια, ο χώρος είναι μακρόστενος και η μία από τους δυο μας είναι στη δουλειά.
Καμιά φορά του χαμογελάω λίγο παραπάνω. Κρατάω το βλέμμα του ένα δευτερόλεπτο ακόμα ή, αν πιάσουμε κουβέντα, του κάνω κανένα αστείο. Αργότερα μπορεί να βρω μια αφορμή να ξαναπεράσω και να του μιλήσω. Γενικά είμαι λίγο ντροπαλή, οπότε έχει τη χάρη του να το κάνω επίτηδες και να βλέπω τη στιγμή που το πιάνει. Μερικές φορές με ενθουσιάζει λίγο περισσότερο απ’ όσο είχα υπολογίσει για μια μέρα στη δουλειά.
Το αστείο είναι ότι συνήθως ξέρω πώς θα τελειώσει πριν καν αρχίσει. Μπορεί να έχουμε ελάχιστο χρόνο στο έδαφος ή να κατεβεί εκείνος για να ξεκινήσει τις διακοπές του κι εγώ να ετοιμάζομαι να πετάξω πάλι. Δεν του δίνω το τηλέφωνό μου ούτε του λέω να βρεθούμε. Μερικές φορές τον σκέφτομαι κι αφού φύγει, κι ας ανταλλάξαμε όλα κι όλα μερικά χαμόγελα.
Σε μια μεγάλη μέρα, μου φτάνει κι αυτό. Μου αρέσει να καταλαβαίνω ότι κάποιος που βρίσκω ωραίο μπορεί να με βρίσκει κι εκείνος ωραία. Και έχει πλάκα να περνάω ξανά από τον διάδρομο και να τον βλέπω να σηκώνει το βλέμμα επειδή ήλπιζε ότι θα ξαναπεράσω. Εκεί ακριβώς αναρωτιέμαι τι έχει καταλάβει. Εγώ χαίρομαι το φλερτ και ξέρω ότι σε μια ώρα θα δουλεύω σε άλλη πτήση. Εκείνος, για το πώς θα πάει το απόγευμά μου, ξέρει πολύ λιγότερα.
Δυο ενήλικες μπορούν να κάνουν μια ωραία κουβέντα και μετά να συνεχίσουν τη μέρα τους. Απλώς μερικές φορές ξέρω πολύ καλά ότι προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή του, επειδή μου αρέσει να την έχω. Είναι εντάξει αυτό όταν ξέρω πως κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τον ξαναδώ;
