Είμαι 50 και έχω προσέξει έναν γοητευτικό άντρα που δουλεύει σε ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα είδη στη γειτονιά μου. Έχει κάτι ζεστό στο βλέμμα, μια σπίθα που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μου συμβαίνει συχνά αυτό, οπότε δεν το προσπέρασα. Του είπα ένα «γεια» καθώς περνούσα και συνέχισα τον δρόμο μου. Μέχρι εκεί έφτασε το ρεπερτόριό μου για την πρώτη γνωριμία.
Σήμερα βρήκα μια αφορμή να ξαναπάω. Στην αρχή νόμιζα ότι έλειπε. Την ώρα όμως που έφευγα, εκείνος έμπαινε. Χαιρετηθήκαμε πάλι.
Έχουμε λοιπόν φτάσει τα δύο «γεια». Μια μάλλον περιορισμένη βάση για να βγάλω συμπεράσματα, αλλά τουλάχιστον υπάρχει συνέπεια.
Είναι ένας άγνωστος. Μπορεί να είναι παντρεμένος. Μπορεί, αν πούμε κάτι παραπάνω, να ανακαλύψω ότι δεν ταιριάζουμε καθόλου. Προς το παρόν, το ενδιαφέρον μου στηρίζεται σε ένα χαμόγελο και σε μια σπίθα στο βλέμμα. Ωραία και τα δύο, αλλά δεν δίνουν πολλές πληροφορίες για τη ζωή του.
Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να του μιλήσω. Να κάνουμε μια κανονική κουβέντα, να δω λίγο πώς είναι πέρα από έναν ευγενικό χαιρετισμό. Νομίζω ότι τη λέξη «γεια» την έχω πια κατακτήσει και μπορώ να περάσω στην επόμενη ύλη.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι ότι βρίσκεται στη δουλειά του. Θέλω να του δώσω μια ευκαιρία να κουβεντιάσουμε, χωρίς να τον φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν θέλω μια φιλική ανταλλαγή να γίνει κάτι που θα πρέπει να διαχειριστεί ενώ προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του.
Κάπου εδώ βρίσκομαι λοιπόν: μου έχει κινήσει αρκετά το ενδιαφέρον ώστε να βρω αφορμή να επιστρέψω, αλλά ξέρω ότι δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα γι’ αυτόν. Πώς περνάω από το δεύτερο «γεια» σε μια κουβέντα, και ίσως σε ανταλλαγή τηλεφώνων, χωρίς να γίνει άβολο;
