Τελευταία αποφάσισα να παίρνω λίγο περισσότερο την πρωτοβουλία όταν βγαίνω. Αν δω σε μπαρ ή κλαμπ έναν άντρα που μου αρέσει πολύ, πηγαίνω και του λέω ότι είναι κούκλος. Γλιτώνω έτσι αρκετή ώρα αναμονής, κατά την οποία ελπίζω το βλέμμα μου να μεταφέρει από μόνο του μια ολοκληρωμένη εισαγωγική πρόταση.
Δεν είμαι ιδιαίτερα ντροπαλή και δεν με ενοχλεί να κάνω την πρώτη κίνηση. Μου φαίνεται απολύτως λογικό να δείξω ενδιαφέρον. Εκείνος μου αρέσει, εγώ μπορώ να μιλήσω. Μέχρι εδώ, έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε για μια αρχή.
Αυτό που με ξαφνιάζει είναι πόσο συχνά τελειώνει σχεδόν αμέσως η ιστορία. Χαμογελάει, μου λέει ευχαριστώ, δείχνει να χάρηκε. Και μετά τίποτα. Λες και η κουβέντα είχε συγκεκριμένη διάρκεια και μόλις χτύπησε το καμπανάκι.
Συνήθως δεν προσπαθεί να συνεχίσει τη συζήτηση, δεν ζητάει το τηλέφωνό μου, δεν δείχνει κάποια ξεκάθαρη διάθεση να με γνωρίσει. Εγώ παρέδωσα το κομπλιμέντο, εκείνος επιβεβαίωσε την παραλαβή. Όλα άψογα διεκπεραιωμένα.
Δεν περιμένω φυσικά να αρέσω σε κάθε άντρα που πλησιάζω. Το ότι βρίσκω κάποιον ελκυστικό δεν σημαίνει ότι πρέπει να νιώθει το ίδιο, και ένα φιλικό ευχαριστώ είναι μια χαρά απάντηση. Απλώς μου κάνει εντύπωση η συχνότητα. Περίμενα ότι μια τόσο ξεκάθαρη αρχή θα έφερνε πού και πού λίγη περισσότερη κουβέντα, ακόμη κι αν δεν κατέληγε κάπου.
Υπάρχουν και εκείνοι που τους πιάνω να με κοιτάζουν μέσα στη βραδιά, αλλά πάλι δεν έρχονται να μιλήσουν. Δεν ξέρω αν ερμηνεύω λάθος τα βλέμματα, αν διστάζουν να κάνουν την πρώτη κίνηση ή αν το κοίταγμα ήταν εξαρχής όλο το πρόγραμμα.
Δεν ζητάω να ανταλλάσσουμε τηλέφωνα κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου. Θα χαιρόμουν όμως να φτάναμε περιστασιακά και σε δεύτερη ατάκα.
Εσείς που πλησιάζετε άντρες από κοντά, τι ανταπόκριση βρίσκετε; Όταν δείχνετε καθαρά ότι σας αρέσουν, συνεχίζουν συνήθως την κουβέντα; Ή μένετε κι εσείς εκεί μετά από ένα χαρούμενο «ευχαριστώ», έχοντας προφανώς ομορφύνει τη βραδιά κάποιου και ολοκληρώσει την αποστολή σας;
