Η γυναίκα μου θέλει να της την πέσω σε ένα μπαρ. Είμαστε παντρεμένοι πάνω από είκοσι χρόνια, οπότε εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι δέχεται να επανεξετάσει την υποψηφιότητά μου.
Το σχέδιο είναι απλό: κάνουμε πως δεν γνωριζόμαστε, την πλησιάζω και προσπαθώ να τη γοητεύσω. Θέλει όμως να το παίξουμε κανονικά. Να μη βγω από τον ρόλο και να μη στηριχτώ στο βολικό γεγονός ότι γνωριζόμαστε ήδη καλύτερα απ’ όσο γνωρίζουμε σχεδόν οποιονδήποτε άλλον.
Εγώ μέσα είμαι. Μου αρέσει που το πρότεινε. Ύστερα από τόσα χρόνια μαζί, μια βραδιά φλερτ με τη γυναίκα μου ακούγεται πολύ ωραία. Έχω μόνο ένα μικρό κενό στο βιογραφικό: δεν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν έτσι, σε μπαρ.
Εμείς γνωριστήκαμε μέσω ενός φίλου κάποιου φίλου. Μας σύστησαν, δηλαδή, και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η σύσταση μάλλον έκανε περισσότερη δουλειά απ’ όση της αναγνώριζα τότε. Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς γνώρισα τις προηγούμενες κοπέλες μου, αλλά σίγουρα καμία σχέση δεν ξεκίνησε επειδή πλησίασα μια άγνωστη σε δημόσιο χώρο. Στα ερωτικά μου είχα πάντα βοήθεια από το υπόλοιπο καστ.
Νομίζω πως την αρχή μπορώ να την καταφέρω. Να πω κάτι απλό, διακριτικό, ίσως λίγο έξυπνο. Να συστηθώ. Να ρωτήσω αν μπορώ να καθίσω δίπλα της. Ως εκεί, πιστεύω ότι μπορώ να συντονίσω στόμα, βλέμμα και εγκέφαλο.
Μετά εκείνη λέει ναι.
Κι εδώ τελειώνει η προετοιμασία μου. Με φαντάζομαι να κάθομαι δίπλα στη γυναίκα με την οποία είμαι παντρεμένος δύο δεκαετίες και ξαφνικά να μην μπορώ να σκεφτώ ούτε μία ερώτηση που θα έκανες σε κάποια που μόλις γνώρισες.
Υπάρχει βέβαια και το πρόβλημα ότι ξέρω ήδη τις απαντήσεις. Πρέπει να δείχνω ενδιαφέρον, να έχω χιούμορ, να είμαι αυθόρμητος και συγχρόνως να πείθω ότι δεν ξέρω τίποτα για τη γυναίκα μου. Εκείνη ζήτησε έναν άγνωστο, κι εγώ θα ήθελα να της παρουσιάσω κάποιον που μπορεί τουλάχιστον να κρατήσει μια κουβέντα.
Οπότε εκεί χρειάζομαι βοήθεια. Την πλησιάζω, συστήνομαι, ρωτάω αν μπορώ να καθίσω. Χαμογελάει. Κάθομαι.
Και μετά τι λέμε;
