Χθες το βράδυ, σε ένα κλαμπ, κοιταχτήκαμε με μια γυναίκα και σχεδόν αμέσως βρεθήκαμε να χορεύουμε μαζί. Για λίγη ώρα όλα πήγαιναν εντυπωσιακά καλά, ειδικά για κάτι που συνήθως το σκέφτομαι περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.
Μου αρέσει να βγαίνω. Απολαμβάνω τη μουσική, θεωρώ ότι χορεύω αξιοπρεπώς και γενικά είμαι ευχαριστημένος με την εμφάνισή μου. Χαμογελάω κιόλας όταν μιλάω με κόσμο, είτε με ελκύει ο άλλος είτε όχι. Μέχρι εκεί, λοιπόν, ο εξοπλισμός λειτουργεί κανονικά.
Η κουβέντα είναι το σημείο όπου αρχίζουν οι καθυστερήσεις. Δεν έχω μεγάλη εμπειρία από κλαμπ και δεν μου έρχονται γρήγορα οι απαντήσεις. Κάποιοι βρίσκουν μια παιχνιδιάρικη ατάκα ακριβώς όταν τη χρειάζονται. Το δικό μου μυαλό ζητάει λίγο επιπλέον χρόνο επεξεργασίας, συνήθως περισσότερο απ’ όσο διαθέτει η στιγμή.
Παρ’ όλα αυτά, χορεύαμε μαζί. Τη ρώτησα πώς τη λένε. Της είπα ότι μου άρεσε το καπέλο της. Λίγο αργότερα έφυγε.
Αυτή ήταν όλη η συνομιλία. Δεν έγινε κάποια τρομερή γκάφα, δεν την πρόσβαλα, δεν υπήρξε θεαματική απόρριψη. Απλώς κάτι που είχε ξεκινήσει ωραία έμοιαζε να ξεφουσκώνει μόλις άνοιξα το στόμα μου. Το καπέλο είχε λάβει την αναγνώριση που του άξιζε. Προφανώς, η αποστολή μου είχε ολοκληρωθεί.
Το εξέλαβα ως σημάδι ότι έχασε το ενδιαφέρον της, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι άλλαξε. Δεν είπαμε αρκετά για να μπορώ να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα. Και το να την ακολουθήσω μέσα στο μαγαζί ζητώντας αξιολόγηση της συζήτησης δεν μου φάνηκε καλή συνέχεια.
Δεν το πήρα κατάκαρδα. Συνέχισα τη βραδιά μου. Ήμουν ακόμα κάπου που ήθελα να βρίσκομαι, με μουσική που μου άρεσε, οπότε δεν χάλασε η έξοδος επειδή μια γνωριμία κράτησε λίγο.
Θα ήθελα όμως να βελτιωθώ σε αυτό το μικρό διάστημα ανάμεσα στο πρώτο βλέμμα και στη στιγμή που η άλλη χάνεται μέσα στον κόσμο. Θέλω να γνωρίζω γυναίκες, απλώς δεν ξέρω πώς να κάνω μια σύντομη κουβέντα να έχει παιχνίδι, αντί να μοιάζει με συλλογή βασικών πληροφοριών.
Το όνομα μπορώ να το ρωτήσω. Ένα ωραίο καπέλο μπορώ να το εκτιμήσω. Αυτό που μου λείπει είναι τι λες μετά.
