Πώς πλησιάζει κανείς μια γυναίκα σε δημόσιο χώρο και της ζητάει το τηλέφωνό της με τόση άνεση; Με ενδιαφέρει κυρίως το ενδιάμεσο: από τη στιγμή που την προσέχεις μέχρι τη στιγμή που καταφέρνεις να πεις μια κανονική πρόταση.
Στο υποθετικό μου σενάριο βρίσκομαι σε μια καφετέρια και παραγγέλνω καφέ χωρίς κανένα πρόβλημα. Άρα έχουμε ήδη αποδείξει ότι μπορώ να μιλήσω. Μετά προσέχω μια γυναίκα εκεί κοντά και ξαφνικά το «γεια» μοιάζει να απαιτεί προσόντα που δεν έχω μαζί μου.
Πρώτα πρέπει να βρω πώς θα ανοίξω την κουβέντα. Κάτι απλό, φυσικό. Βέβαια, όσο περισσότερο σκέφτομαι ότι πρέπει να ακουστεί φυσικό, τόσο λιγότερο φυσικό μου βγαίνει οτιδήποτε. Μια λέξη που χρησιμοποιώ κάθε μέρα αποκτά ξαφνικά τεράστια ευθύνη.
Ύστερα είναι το πότε. Περιμένει απλώς τον καφέ της ή απολαμβάνει την ησυχία της; Κοίταξε προς τα εμένα ή τυχαίνει να έχω την πόρτα πίσω μου; Μπορώ να στήσω ολόκληρη εσωτερική δίκη για μία περαστική ματιά. Μέχρι να καταθέσουν όλοι οι μάρτυρες, ο καφές της θα είναι έτοιμος.
Αυτό που ζηλεύω σε κάποιους είναι πόσο απλό φαίνεται να τους βγαίνει. Λίγη κουβέντα, λίγο ενδιαφέρον, μια ερώτηση. Χωρίς να δείχνουν ότι το «γεια» πέρασε πρώτα από δεύτερη και τρίτη διόρθωση.
Δεν φαντάζομαι ότι άνεση σημαίνει να έχεις βρει τη μαγική ατάκα που εξασφαλίζει το ναι. Μπορεί να έχει σχέση, να μην ενδιαφέρεται ή να έχει βγει αποκλειστικά για ένα μάφιν. Και το μάφιν έχει κάθε δικαίωμα να παραμείνει ο πρωταγωνιστής της εξόδου της.
Θέλω περισσότερο να καταλάβω πώς μένεις στη στιγμή αρκετά ώστε να δεις αν υπάρχει διάθεση για κουβέντα. Πώς καταλαβαίνεις ότι η ανταπόκριση είναι θετική χωρίς να μετατρέπεις κάθε χαμόγελο σε αποδεικτικό στοιχείο; Και πώς ζητάς ένα τηλέφωνο χωρίς να μοιάζει η ερώτηση με γεγονός ιστορικής σημασίας;
Στη φανταστική μου καφετέρια, πάντως, στέκομαι ακόμα εκεί. Το λεξιλόγιό μου λειτουργεί κανονικά. Θα ήθελα απλώς να προλάβω να χρησιμοποιήσω λίγες λέξεις πριν φωνάξουν ότι είναι έτοιμη η παραγγελία μου.
