Τον γνώρισα στις αθλητικές συναντήσεις που πηγαίνουμε, ένα απολύτως λογικό μέρος για να αρχίσει να σου αρέσει κάποιος. Γνωριζόμασταν καιρό, αλλά τελευταία είχα αρχίσει να δίνω λίγο περισσότερη σημασία στα πειράγματα και στα αστεία μεταξύ μας.
Με πειράζει πολύ. Εγώ, φυσικά, είχα αρχίσει να το καταγράφω στα θετικά στοιχεία. Το αν αποδείκνυε κάτι ήταν άλλο ζήτημα.
Κάποια στιγμή πήγε ταξίδι, ανέβασε ένα στόρι και του απάντησα με μια απλή ερώτηση: «Αναμνηστικά;» Μου είπε να μην ανησυχώ, δεν θα με άφηνε απ’ έξω. Καλή αρχή. Μετά περάσαμε στα διαδικαστικά: έπρεπε να εμφανίζομαι πιο συχνά στις προπονήσεις, αλλιώς πώς θα μου έδινε το δικό μου;
Συνήθως βρισκόμαστε τα Σάββατα, αλλά τα επόμενα Σάββατά μου ήταν ήδη κλεισμένα. Του είπα λοιπόν ότι δεν ήξερα πότε θα ξαναβρεθούμε.
«Γιατί ξαφνικά τέτοια μαυρίλα, ρε μπρο;» μου απάντησε, και μετά με διαβεβαίωσε ότι θα έβρισκα χρόνο. Το «μπρο» δεν ήταν ακριβώς η εξέλιξη που περίμενα, αλλά συνέχισα.
Μετά από ένα αστείο για τις γυναίκες και τις αλλαγές στη διάθεσή τους, είπα μήπως χρειαζόταν να βρούμε κάποια άλλη λύση. Εννοούσα, βέβαια, ότι είμαστε δύο ενήλικες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να συναντηθούν κάπου χωρίς αθλητικό εξοπλισμό. Αυτό το τελευταίο το άφησα να εννοηθεί. Έδινα πάσα, δεν έστελνα πρόσκληση με ώρα και διεύθυνση.
Η δική του λύση ήταν πως, αν όντως δεν μπορούσα να έρθω στην προπόνηση, μπορούσα να πάω στο ομαδικό μεσημεριανό. Η πρόταση συνοδευόταν από άφθονο γέλιο. Είχε, λοιπόν, εξετάσει το πρόβλημα και είχε καταφέρει να με μεταφέρει σε άλλη ομαδική δραστηριότητα.
Μπορεί να μην έπιασε το υπονοούμενο. Μπορεί να το έπιασε μια χαρά και να προτιμούσε να φάμε όλοι μαζί. Από αυτή την ανταλλαγή δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Προς το παρόν, πάντως, το αναμνηστικό μου έχει πιο ξεκάθαρο μέλλον από το φλερτ μου.
