Χθες περνούσαμε πολύ ωραία. Εγώ είμαι 40, εκείνος 47, και αράζαμε στην πισίνα μας με τα ποτά μας και μουσική να παίζει. Ήταν από εκείνα τα απογεύματα που, επιτέλους, δεν χρειάζεται να κάνεις και πολλά.
Κάποια στιγμή μάς βγήκε αυθόρμητα και αρχίσαμε να φιλιόμαστε.
Είχαμε να φιληθούμε έτσι είκοσι μήνες. Τόσος καιρός, που το φιλί είχε αρχίσει να μοιάζει περισσότερο με κάτι που θυμάσαι ότι κάνατε κάποτε παρά με κάτι που μπορεί να συμβεί ένα όμορφο απόγευμα.
Κι όμως, ήμασταν εκεί, μέσα στην πισίνα, και η χημεία υπήρχε ακόμα. Ήταν πολύ όμορφο να το νιώσω ξανά, φιλώντας τον ύστερα από τόσο καιρό.
Δεν πίεσα να προχωρήσουμε σε σεξ. Ούτε εκείνος έκανε κάποια κίνηση προς τα εκεί. Μείναμε στα φιλιά. Δεν βγάλαμε κάποια επίσημη ανακοίνωση για το τι σημαίνει αυτό ή για το τι θα ακολουθήσει. Η μουσική συνέχισε κανονικά, χωρίς ευτυχώς να πάρει θέση.
Νιώθω αισιοδοξία, αλλά κρατάω και μια επιφύλαξη. Η επιφύλαξη έχει πίσω της είκοσι μήνες εμπειρίας. Η αισιοδοξία, από την άλλη, θα ήθελε να μη χάνουμε από τα μάτια μας το βασικό γεγονός: φιληθήκαμε.
Δεν ξέρω ακόμα αν κάτι αρχίζει να αλλάζει ή αν απλώς ζήσαμε μια πολύ ωραία στιγμή μαζί. Θα ήθελα να το πω πρόοδο. Πάντως χθες ήμασταν στην πισίνα μας, περνούσαμε όμορφα οι δυο μας και ξαναβρήκαμε κάτι που μου είχε λείψει.
