Είμαι 31 και την περασμένη εβδομάδα ταιριάξαμε σε εφαρμογή γνωριμιών με μια γυναίκα 27 χρονών. Ανταλλάσσαμε τακτικά μηνύματα μέχρι το δείπνο μας την Πέμπτη, οπότε υπήρχε μια καλή διάθεση πριν καν συναντηθούμε. Είχαμε και κράτηση σε ωραίο εστιατόριο. Από οργάνωση, τουλάχιστον, ήμασταν εντάξει.
Οι φωτογραφίες της στο προφίλ δεν ήταν ιδιαίτερα καθαρές και στα μηνύματα έλεγε συχνά ότι είναι περίεργη. Εκ των υστέρων τα σκέφτομαι σαν πιθανά προειδοποιητικά σημάδια, αν και το «είμαι περίεργη» καλύπτει τεράστιο φάσμα για να το ξεδιαλύνεις μέσα από μια οθόνη.
Ήρθε δέκα λεπτά αργοπορημένη, με ανακατεμένα μαλλιά και εμφανώς τσαλακωμένα ρούχα. Η πρώτη εντύπωση δεν ήταν καλή για μένα. Είχα διαλέξει ένα προσεγμένο μέρος και η εμφάνισή της απείχε αρκετά από αυτό που περίμενα. Μου χτύπησε άσχημα, όσο κι αν το υπόλοιπο βράδυ δεν εξελίχθηκε άσχημα.
Γιατί το ραντεβού, κατά τα άλλα, ήταν ευχάριστο. Το φαγητό μού άρεσε, η κουβέντα επίσης. Δεν συνέβη κάποιο φοβερό περιστατικό που να εξηγεί εύκολα γιατί δεν ήθελα να την ξαναδώ. Περάσαμε καλά στο τραπέζι, πράγμα που δυσκολεύει λίγο την αφήγηση όταν το τέλος της είναι «δεν θέλω δεύτερο ραντεβού».
Καθώς μιλούσαμε, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η ζωή της ήταν αρκετά ασταθής εκείνη την περίοδο. Έφυγα χωρίς να νιώθω ότι θέλω να προχωρήσει κάτι μεταξύ μας. Μπορούσα να απολαμβάνω την παρέα της για ένα βράδυ και ταυτόχρονα να μη θέλω να συνεχίσουμε να βγαίνουμε.
Χρειάστηκα μια μέρα για να ξεκαθαρίσω τι ένιωθα, γι’ αυτό δεν επικοινώνησα αμέσως. Όταν τελείωσε το δείπνο δεν είχα έτοιμη απάντηση. Όταν τελικά την είχα, ήταν πως δεν με ενδιέφερε να υπάρξει συνέχεια.
Προσπάθησα να της το πω όσο πιο ευγενικά μπορούσα. Και κάπου εκεί πρότεινα να μείνουμε φίλοι.
Αυτό είναι που με απασχολεί περισσότερο τώρα. Ήξερα ότι δεν ήθελα άλλο ραντεβού, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος τι ακριβώς εννοούσα με την πρόταση για φιλία. Εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε διακριτικό. Τώρα σκέφτομαι ότι, στην προσπάθειά μου να αρνηθώ μια γνωριμία, άνοιξα διαπραγματεύσεις για μια άλλη.
Τελικά το χειρίστηκα καλά, ειδικά αυτό το τελευταίο; Μου πήρε μια μέρα να καταλάβω πώς ένιωθα για το ραντεβού και λίγο παραπάνω να καταλάβω τι ακριβώς είπα φεύγοντας.
