Με λένε Σάφρας και μένω στην Μπανγκαλόρ. Μερικές φορές φαντάζομαι τη γυναίκα μου με έναν άλλον άντρα. Είναι μια φαντασίωση που την έχω κρατήσει για μένα. Τη σκέφτομαι, την ξανασκέφτομαι, και μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί στιγμή που να νιώσω έτοιμος να της το πω.
Όσο είναι στο μυαλό μου, μπορώ να μείνω σ’ αυτή τη σκέψη για όσο θέλω και μετά να συνεχίσω τη μέρα μου. Αν της το πω, δεν ξέρω πώς θα της ακουστεί. Μπορεί να με ρωτήσει πόσο καιρό το σκέφτομαι ή γιατί της το λέω τώρα. Μπορεί να νιώσει άβολα και να θέλει να σταματήσουμε εκεί την κουβέντα. Μπορώ να φανταστώ πώς θα την ανοίξω. Από κει και πέρα, θα έχει σημασία πώς νιώθει εκείνη όταν το ακούσει.
Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι θα ήθελα να μάθει για μένα αν της μιλούσα γι’ αυτό. Θα ήθελα να μπορώ να της πω κάτι τόσο προσωπικό χωρίς να νιώσει πως πρέπει να μου δώσει κάποια απάντηση εκείνη τη στιγμή. Αλλά ακόμα και το να σκέφτομαι πώς θα γίνει αυτή η κουβέντα μού φαίνεται λίγο πρόωρο. Προς το παρόν εκείνη δεν ξέρει τίποτα κι εγώ δίνω στον εαυτό μου λίγο ακόμα χρόνο να καταλάβω τι σημαίνει για μένα αυτή η φαντασίωση, πριν αποφασίσω πώς θα της το πω.
