Συζητούσα με ένα φιλικό μου πρόσωπο για ένα παιχνίδι ρόλων που ίσως δοκιμάζαμε, όταν ένα στοιχείο του σεναρίου με ξάφνιασε. Η ιδέα μού άρεσε. Το να καταλάβω γιατί μου άρεσε έχει αποδειχτεί πολύ πιο περίπλοκο.
Είμαι αυτιστικός και δυσκολεύομαι να το επεξεργαστώ μόνος μου. Τα παιχνίδια ρόλων είναι ήδη κάτι που απολαμβάνω, οπότε το να φτιάχνουμε ένα σενάριο με κάποιον που μοιράζεται αυτό το ενδιαφέρον μού ήταν οικείο. Δεν έχει γίνει τίποτα ακόμα. Συζητάμε μόνο μια φαντασίωση, στην οποία υπάρχει και ένα προσυμφωνημένο στοιχείο προσποιητού εξαναγκασμού, αποκλειστικά μέσα στους ρόλους.
Αυτό που με ξάφνιασε ήταν η ιδέα να χρησιμοποιηθεί ένα ομοίωμα πέους. Το συγκεκριμένο σενάριο με ελκύει, αλλά μου έφερε και μια απορία που δεν περίμενα: μήπως το ότι μου αρέσει σημαίνει κάτι για τη σεξουαλικότητά μου που δεν είχα καταλάβει;
Απ’ όσο γνωρίζω τον εαυτό μου, είμαι στρέιτ άντρας. Έλξη έχω νιώσει μόνο για γυναίκες και μόνο με γυναίκες έχω βγει. Η ιδέα να είμαι με άντρα δεν με έχει ελκύσει ποτέ. Ακόμα και μέσα σ’ αυτή τη φαντασίωση, αν στη θέση του βοηθήματος φανταστώ έναν άντρα, αλλάζει τελείως αυτό που αισθάνομαι. Αυτή η εκδοχή δεν μου αρέσει καθόλου.
Εκεί είναι που κολλάω. Μου αρέσει η φαντασίωση όπως την έχουμε συζητήσει, αλλά όχι η πραγματική επαφή με άντρα που έχω συνδέσει στο μυαλό μου με αυτήν. Προσπαθώ να ξεχωρίσω τι ακριβώς με τραβάει: η ίδια η πράξη, το στοιχείο της ταπείνωσης μέσα στο παιχνίδι ή το ότι υποδύομαι έναν ρόλο σε μια ιστορία που έχουμε σχεδιάσει μαζί.
Θέλω επίσης να το περιγράψω σωστά. Δεν κρίνω τις προτιμήσεις ή τη σεξουαλική ζωή κανενός άλλου. Ψάχνω τις λέξεις για τις δικές μου επιθυμίες, ενώ ακόμα προσπαθώ να τις καταλάβω.
Προς το παρόν είμαστε μόνο στη συζήτηση. Ξέρω ότι η ιδέα μού αρέσει. Δεν ξέρω όμως ποιο κομμάτι της με ελκύει — ούτε αν περιμένω από μία φαντασίωση να μου εξηγήσει περισσότερα για τον εαυτό μου απ’ όσα μπορεί.
