Χθες είπα σε ένα από τα δύο πιο κοντινά μου πρόσωπα ότι έχω αισθήματα γι’ αυτό. Ακόμα και το «χθες» μου ακούγεται παράξενο. Είναι τόσο πρόσφατο που δεν έχω προλάβει καλά καλά να συνειδητοποιήσω ότι το ξεστόμισα.
Έχω παντρευτεί. Αυτό ίσχυε και την ώρα που μιλούσα, φυσικά, αλλά τώρα το βάρος του το νιώθω αλλιώς. Γυρίζω συνέχεια σε αυτό που έκανα και σκέφτομαι πως, ουσιαστικά, είναι σαν να έχω παράλληλη σχέση.
Αυτή είναι η σκέψη που μου έρχεται. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι μίλησα για τα αισθήματά μου σε έναν πολύ δικό μου άνθρωπο. Δεν τα ξέρω πια μόνο εγώ. Κάτι που μέχρι χθες κρατούσα μέσα μου έχει πλέον ειπωθεί.
Και μαζί με όλα αυτά νιώθω μια απίστευτη έξαψη. Αυτό δυσκολεύομαι περισσότερο να παραδεχτώ. Καταλαβαίνω πόσο σοβαρό είναι, αλλά ταυτόχρονα με συνεπαίρνει το ότι βρήκα το θάρρος να το πω. Ο ενθουσιασμός δεν εξαφανίστηκε μόλις άρχισα να σκέφτομαι τι σημαίνει η εξομολόγηση.
Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει ήδη σημαντική θέση στη ζωή μου, για μια από τις πιο στενές μου φιλίες. Χθες πρόσθεσα σε αυτήν κάτι που δεν μπορώ απλώς να πάρω πίσω και να συνεχίσω σαν να μην ακούστηκε ποτέ.
Δεν έχω κάποια ξεκάθαρη εξήγηση για όσα νιώθω, ούτε ξέρω τι ακολουθεί. Προς το παρόν είμαι ακόμα μέσα στην ένταση εκείνης της στιγμής. Νιώθω την έξαψη επειδή το είπα. Παράλληλα, υπάρχει ο γάμος μου. Και σήμερα δεν ξέρω πώς να σταθώ απέναντι και στα δύο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




