Τα τελευταία χρόνια, όλο και κάποιος πρώην με τον οποίο έχουμε κόψει επαφές θα εμφανιστεί στις γιορτές. «Καλά Χριστούγεννα». «Καλή χρονιά». Εορταστικές ευχές από έναν άνθρωπο με τον οποίο είχαμε καταφέρει το πολύ χρήσιμο επίτευγμα να μη μιλάμε πια.
Και κάθε χρόνο, τσιμπάω.
Στην αρχή ανταλλάσσουμε δυο κουβέντες όλες κι όλες. Εκεί είναι και το κόλπο, χωρίς να ξέρω αν υπάρχει καν συνειδητό κόλπο. Μια ευχή δεν ζητάει σχεδόν τίποτα. Το να απαντήσεις μοιάζει ευγενικό, εύκολο, σχεδόν υποχρέωση καλού πολίτη. Εντάξει, μπορώ να πω δυο καλά λόγια σε κάποιον που κάποτε ήξερα τόσο καλά.
Μπορώ, πράγματι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μένουμε στις δυο κουβέντες.
Η συζήτηση συνεχίζεται μετά τις ευχές, ξαναπιάνουμε επαφή και κάποια στιγμή μετανιώνω που άνοιξα πάλι αυτή την πόρτα. Δεν έφταιγε από μόνη της η ευχή. Απλώς εμφανιζόταν την κατάλληλη στιγμή και ζητούσε ελάχιστα για αρχή. Ένα «επίσης, να είσαι καλά» και είχαμε ήδη ξεκινήσει.
Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο πόσο λίγη προσπάθεια χρειάζεται αυτό το πρώτο μήνυμα. Ούτε μεγάλη εξομολόγηση ούτε εξηγήσεις για όσα είχαν προηγηθεί. Ένα γνώριμο όνομα στην οθόνη και μια γιορτή να κάνει όλη τη δύσκολη δουλειά.
Πλέον το μοτίβο το ξέρω. Έχω συγκεντρώσει αρκετά χρόνια προσωπικών στοιχείων για να το αναγνωρίζω χωρίς ιδιαίτερη έρευνα. Αλλά το ότι θυμάμαι πώς κατέληξε τις προηγούμενες φορές δεν σημαίνει ότι έχω έτοιμη τη φετινή απάντηση.
Οπότε, τώρα που πλησιάζουν πάλι οι γιορτές, εκεί κολλάω: αν εμφανιστεί ένα παλιό όνομα με μια χαρούμενη ευχή, τι θα κάνω; Η απάντηση θέλει λίγα δευτερόλεπτα. Με όσα μπορεί να ακολουθήσουν έχω πολύ μεγαλύτερη πείρα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




