Πρόσφατα πήγα σε μια εκπαίδευση για να γίνω εθελοντής ταξιθέτης στο δημοτικό αμφιθέατρο της περιοχής μου. Στην αίθουσα πρέπει να ήμασταν γύρω στα τριάντα άτομα. Άντρες ήμασταν δύο. Είναι από εκείνες τις αναλογίες που τις προσέχεις χωρίς να ανοίξεις υπολογιστικό φύλλο.
Δεν θυμάμαι να είχα ξαναδεί τόσο μεγάλη διαφορά από τότε που είχα επισκεφτεί έναν φίλο στο Wellesley College, κάπου στη δεκαετία του ’80. Δεν περίμενα ότι μια εκπαίδευση εθελοντών θα μου έφερνε αυτή την ανάμνηση, αλλά οι αριθμοί έκαναν τη δουλειά τους.
Ο κόσμος ήταν και μεγαλύτερης ηλικίας. Αν έπρεπε να το προσδιορίσω, θα έλεγα περισσότερο εξήντα και πάνω παρά πενήντα και πάνω. Οπότε, αν αναρωτιέστε πού μπορεί κανείς να γνωρίσει φιλικές, κοινωνικές γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, έχω πλέον μια απροσδόκητα συγκεκριμένη απάντηση: στο τοπικό θέατρο ή αμφιθέατρο, αρκεί να είστε πρόθυμοι να βοηθάτε τον κόσμο να βρίσκει τη θέση του.
Μου άρεσε πόσο πρακτική ήταν αυτή η ανακάλυψη. Ρωτάμε πού μπορείς να γνωρίσεις κάποιον λες και υπάρχει μια μυστική διεύθυνση που τη φυλάνε επτασφράγιστη. Κι εδώ είχε μαζευτεί μια ολόκληρη αίθουσα με κοινωνικές γυναίκες για εκπαίδευση ταξιθετών. Το μέρος είχε μέχρι και δημοτικό προϋπολογισμό.
Για να είμαι βέβαια ακριβής, πήγα σε μια εκπαίδευση. Μέτρησα τον κόσμο περίπου. Παρατήρησα ότι οι γυναίκες ήταν φιλικές και εξωστρεφείς. Δεν έκανα έρευνα για το αν είχαν σχέση, γιατί αυτό θα ήταν κάπως φιλόδοξη προσθήκη στο πρόγραμμα της ημέρας.
Παρ’ όλα αυτά, ως ευκαιρία να γνωρίσεις κόσμο, μου έμεινε. Είχαμε όλοι έναν κοινό λόγο που βρισκόμασταν εκεί, και από γυναίκες η αίθουσα άλλο τίποτα.
Άντρες λοιπόν που θα θέλατε να γνωρίσετε μεγαλύτερες γυναίκες, σκεφτείτε τον εθελοντισμό ως ταξιθέτες στο θέατρο της περιοχής σας. Να είστε πάντως έτοιμοι να κάνετε και τον ταξιθέτη. Απ’ ό,τι κατάλαβα, αυτό είναι βασικό μέρος της συμφωνίας.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




