Έχω αρκετές φαντασιώσεις γύρω από την πειθαρχία, μέσα σε μια συναινετική δυναμική κυριαρχίας και υποταγής. Με ελκύει η ιδέα να υπάρχουν ξεκάθαρες προσδοκίες, κανόνες και η αίσθηση ότι έχω συμφωνήσει να υπακούω. Στο μυαλό μου όλο αυτό έχει κάτι πολύ ικανοποιητικό. Στην πράξη, όμως, καμιά φορά με πιάνει τόσο άγχος που χάνεται όλη η ευχαρίστηση.
Ένας κανόνας μπορεί να αρχίσει να μου φαίνεται σαν άλλη μία ευκαιρία να αποτύχω. Αντί να απολαμβάνω το πλαίσιο που έχουμε συμφωνήσει, σκέφτομαι συνεχώς μήπως κάνω κάτι λάθος. Κι αν υπάρξει τιμωρία, μπορεί να το βιώσω σαν να έχω αποτύχει ως άνθρωπος. Είναι πολύ πιο βαρύ συναίσθημα από αυτό που αναζητούσα.
Μερικές φορές μου φαίνεται ακόμα και άδικο. Όταν το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα, αναγνωρίζω ότι αυτό που έγινε ήταν μέσα σε όσα είχαμε συμφωνήσει. Αλλά αυτή η σκέψη δεν αλλάζει απαραίτητα το πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή. Έτσι καταλήγω να δυσκολεύομαι με κάτι που ήθελα εξαρχής.
Με τον σύντροφό μου, που έχει τον κυρίαρχο ρόλο, σταματήσαμε να βάζουμε κανόνες, οπότε από τότε δεν έχουν χρειαστεί τιμωρίες. Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να με τραβάει μια πιο αυστηρή δυναμική και αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποια εκδοχή της που θα μπορούσα να απολαμβάνω.
Έχω διαβάσει παλιότερες συζητήσεις. Πολλοί λένε ότι δεν χρησιμοποιούν τιμωρίες ή ότι κανείς δεν χρειάζεται να κάνει κάτι που δεν του αρέσει. Συμφωνώ, και ήδη έχουμε απομακρυνθεί από αυτό. Η απορία μου είναι πιο συγκεκριμένη: πώς το βιώνουν όσοι πράγματι το απολαμβάνουν;
Θα ήθελα ιδιαίτερα να ακούσω άλλους ενήλικες που προτιμούν τον υποτακτικό ρόλο. Η πειθαρχία σάς δίνει ασφάλεια; Μια συμφωνημένη συνέπεια σας βοηθάει να αφήσετε κάτι πίσω σας ή σας αρέσει κυρίως η ίδια η δομή; Αναρωτιέμαι αν διαφορετικοί κανόνες ή ένας άλλος τρόπος να τους βλέπω θα άλλαζαν κάτι για μένα. Αν κάποτε σας δυσκόλευε όλο αυτό και αργότερα αρχίσατε να το χαίρεστε, τι άλλαξε ανάμεσα στη φαντασίωση και στην εμπειρία;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




