Σας έχει τύχει να έχετε απίστευτη ερωτική χημεία με κάποιον και σιγά σιγά να συνειδητοποιείτε ότι σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα δεν ταιριάζετε; Αυτός ο συνδυασμός με κάνει να αναρωτιέμαι: να θέλεις τον άλλον τόσο εύκολα και, μόλις έρθει η ώρα για τα καθημερινά, να δυσκολεύεστε να συνεννοηθείτε ακόμα και για απλά πράγματα.
Φαντάζομαι δύο ανθρώπους μετά από μια κοντινή στιγμή, ντυμένους πια, να προσπαθούν να τελειώσουν μια συζήτηση. Η έλξη υπάρχει ακόμα. Μόνο που ο ένας θέλει να λύσουν εκείνη την ώρα ό,τι τους απασχολεί, ενώ ο άλλος κλείνεται στον εαυτό του. Ή λέει κάτι ο ένας και ο άλλος καταλαβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Η άνεση που έχουν σωματικά κάπου εκεί χάνεται.
Ύστερα υπάρχουν και οι διαφορές που χρειάζονται χρόνο για να φανούν. Οι αξίες τους, ο τρόπος ζωής τους, το τι περιμένει ο καθένας από μια σχέση. Μπορεί να επιθυμείς πολύ έναν άνθρωπο και παράλληλα να θέλετε δύο ζωές που δύσκολα συναντιούνται. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι που καταλαβαίνεις από την αρχή.
Αναρωτιέμαι πώς φτάνει κανείς σε αυτή τη διαπίστωση. Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή που λες «δεν έχουμε μέλλον»; Ή μαζεύονται μικρά περιστατικά, τα παρατηρείς και κάθε φορά τα αφήνεις στην άκρη, επειδή σκέφτεσαι πόσο έντονη είναι η μεταξύ σας σύνδεση; Πόσο καιρό μπορεί αυτό να κρατάει μια σχέση που κατά τα άλλα σας δυσκολεύει;
Καταλαβαίνω γιατί ο χωρισμός θα ήταν περίπλοκος. Θα άφηνες πίσω και κάτι που όντως σου έκανε καλό, μια πλευρά της σχέσης που απολάμβανες και που δεν τη βρίσκεις με κάθε άνθρωπο που γνωρίζεις. Δεν θα μπορούσες να πεις ότι όλα ήταν άσχημα και να τελειώνει εκεί η ιστορία.
Ίσως πάλι για κάποιους η διαφορά να γίνεται τελικά ξεκάθαρη. Η έλξη παραμένει δυνατή, αλλά κάθε προσπάθεια να μιλήσετε για κοινή ζωή σάς απομακρύνει περισσότερο από την ιδέα.
Αν το έχετε ζήσει, τι βάρυνε τελικά περισσότερο; Σας τραβούσε συνέχεια πίσω η σωματική χημεία ή μπορέσατε να κρατήσετε αυτό που σας άρεσε και να δεχτείτε ότι η σχέση είχε τελειώσει;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




