Τι κάνεις όταν αρχίζεις να πιστεύεις ότι ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο που είναι ήδη σε γάμο και υποψιάζεσαι ότι νιώθει κι εκείνος κάτι για σένα;
Κολλάω συνέχεια στις μικρές στιγμές. Μια αγκαλιά γίνεται λίγο πιο σφιχτή, κρατάει λίγο παραπάνω. Κανείς από τους δυο μας δεν φαίνεται να βιάζεται να τραβηχτεί. Όταν βρισκόμαστε με κόσμο, ανταλλάσσουμε βλέμματα. Πιάνουμε κουβέντα και είναι τόσο εύκολο να συνεχίσουμε, που δεν θέλω να τελειώσει.
Είναι και τα αγγίγματα, έστω τα σύντομα. Τίποτα τόσο ξεκάθαρο ώστε να μπορώ να πω ότι εκφράστηκε κάποιο συναίσθημα. Αρκετό όμως για να το προσέξω. Και μετά πιάνω τον εαυτό μου να περιμένει να ξανασυμβεί.
Όλα αυτά μαζί μου δίνουν την αίσθηση ότι κάτι αρχίζει να υπάρχει και από τις δύο πλευρές. Παραμένει όμως η δική μου ερμηνεία. Όσο είσαι μέσα σε μια αγκαλιά που δεν τελειώνει, μπορεί να σου φαίνεται αυτονόητο τι σημαίνει. Αργότερα, όταν προσπαθείς να το βάλεις σε λόγια, δεν είναι τόσο απλό.
Και υπάρχει ο γάμος. Δεν γίνεται να τον βγάλω από την εξίσωση. Είναι εκεί όταν μιλάμε όμορφα, είναι εκεί και στα παραπάνω δευτερόλεπτα της αγκαλιάς, ακόμα κι όταν δεν τον αναφέρει κανείς μας.
Δεν μου έχει πει ότι νιώθει κάτι. Έχω μόνο αυτό που μεγαλώνει μέσα μου, μερικές κινήσεις που ίσως διαβάζω σωστά και την πιθανότητα να καταλαβαίνουμε και οι δύο ότι κάτι αλλάζει.
Τι γίνεται λοιπόν σ’ εκείνο το σημείο; Όταν η αγκαλιά κρατάει περισσότερο, δεν θέλεις να αφήσεις τον άλλον, αλλά ο άνθρωπος που κρατάς είναι ακόμα παντρεμένος;
