Είμαι 37, ανύπαντρος και χωρίς σχέση. Η γυναίκα με την οποία μπλέχτηκα ήταν συνομήλική μου, παλιά συνάδελφος και παντρεμένη. Είμαστε και οι δύο από την Μπανγκαλόρ και, επειδή γνωριζόμασταν από τη δουλειά, υπήρχε ήδη μια άνεση μεταξύ μας.
Ο γάμος της δεν πήγαινε καλά. Όπως μου τον περιέγραφε, δίπλα στον άντρα της δεν έβγαινε σχεδόν καθόλου ο καλός της εαυτός. Έλεγε ότι μαζί μου ένιωθε να βγαίνει μια άλλη πλευρά της. Όταν θέλεις να έρθεις κοντά με έναν άνθρωπο, τέτοια λόγια σε αγγίζουν πολύ.
Περνούσαμε όμορφα. Πηγαίναμε ταξίδια και μέναμε μαζί όταν ο σύζυγός της έλειπε από την πόλη. Μου είχε πει ότι εκείνος ήταν εντάξει με αυτό που συνέβαινε και το συνέδεε με κάποιες δυσκολίες που αντιμετώπιζε στο σεξ. Αυτή ήταν η εξήγηση που είχα από την ίδια. Τη δική του πλευρά δεν την άκουσα ποτέ.
Τότε θεωρούσα πως τα ζητήματα του γάμου τους αφορούσαν εκείνους. Ήμουν χαρούμενος με όσα ζούσαμε και δεν επέμεινα να μάθω περισσότερα. Κοιτάζοντάς το τώρα, μπορώ να πω τι πίστευα ότι ίσχυε, αλλά δεν μπορώ να κάνω πως ήξερα τα πάντα.
Η ερωτική μας επαφή ήταν υπέροχη. Έμοιαζε να μπορεί επιτέλους να αφεθεί, έπειτα από τόσα που κρατούσε μέσα της στον γάμο της. Μου έχουν μείνει όμως εξίσου οι αγκαλιές, η γυμναστική που κάναμε μαζί, οι απλές ώρες που μοιραζόμασταν. Υπήρχε χώρος και για την καθημερινότητα.
Μετά αρχίσαμε να ερωτευόμαστε. Νομίζω πως αυτό την τρόμαξε. Όσα μέχρι τότε έμοιαζαν να λειτουργούν έγιναν μπερδεμένα και κανείς μας δεν φαινόταν να ξέρει τι να κάνει με αυτά που ένιωθε. Το σταματήσαμε. Ο χωρισμός μάς κόστισε και στους δύο.
Ακόμα δυσκολεύομαι να δώσω όνομα σε εκείνη τη σχέση. Η λέξη «συμφωνία» αφήνει απ’ έξω το πόσο δεθήκαμε. Η λέξη «έρωτας» δεν ξεκαθαρίζει τις συνθήκες. Έχω αναρωτηθεί αν σήμερα θεωρείται κάπως πιο αποδεκτό ένας ελεύθερος άντρας να βγαίνει με μια παντρεμένη, αλλά όποια απάντηση κι αν υπάρχει, δεν αλλάζει το τέλος μας.
Κι όμως, μέσα σε όλο το μπέρδεμα και τον πόνο, θυμάμαι πόσο καλά ήμασταν μαζί. Θα ήθελα πολύ να ξαναζήσω κάτι που να με κάνει να νιώθω έτσι.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




