Είμαι με την κοπέλα μου πεντέμισι μήνες και, από τη δική μου πλευρά, όλα πάνε υπέροχα. Εγώ είμαι είκοσι επτά, εκείνη είκοσι τεσσάρων, και τη θεωρώ σχεδόν τέλεια. Το στομάχι μου τελευταία έχει κάποιες ενστάσεις.
Έχουν συμβεί δύο περιστατικά. Το ξέρω, δύο δεν είναι και τεράστιο δείγμα, αλλά δυστυχώς τα έζησα από πολύ κοντά.
Την πρώτη φορά αράζαμε και βλέπαμε τηλεόραση. Πήγα να της πιάσω το χέρι, μια κίνηση που θεωρητικά δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Είχε πάνω του ένα κακάδι από τη μύτη της.
Το προσπέρασα. Συμβαίνουν αυτά. Οι άνθρωποι έχουν μύτες και καμιά φορά κάτι ξεφεύγει από τον έλεγχο. Δεν θα έκανα ολόκληρο θέμα μια αηδιαστική στιγμή, ενώ κατά τα άλλα ήμουν τόσο καλά μαζί της.
Και μετά ήρθε το σημερινό, λιγότερο από μία ώρα πριν αρχίσω να γράφω.
Πήγα να έρθω λίγο πιο κοντά της και έσκυψα να τη φιλήσω στην κοιλιά. Εκεί ανακάλυψα βλέννες και σάλια από τον βήχα της. Είχαμε καπνίσει και, όταν καπνίζουμε, βήχει πολύ, οπότε δεν υπήρχε μυστήριο ως προς την προέλευση. Ήξερα πώς είχαν φτάσει εκεί.
Αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω ήταν πώς δεν τα είχε προσέξει η ίδια. Τον βήχα τον καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω επίσης ότι το σώμα καμιά φορά παράγει πράγματα που κανείς δεν ζήτησε. Αλλά ήταν αρκετά ώστε να απορώ πώς φτάσαμε να τα ανακαλύψω εγώ πρώτος.
Η ρομαντική διάθεση κάπου εκεί μας αποχαιρέτησε. Ακόμα και τώρα που το γράφω, προσπαθώ να συγκρατήσω την αναγούλα, παρότι το στομάχι μου θα μπορούσε να έχει καταλάβει ότι ο άμεσος κίνδυνος πέρασε.
Και εξακολουθώ να τη θέλω πολύ. Αυτό είναι το παράλογο της υπόθεσης. Πεντέμισι μήνες μαζί, είμαι ευτυχισμένος με την κοπέλα μου και προσπαθώ να συνέλθω από δύο πράγματα που θα προτιμούσα πολύ να μην είχα συναντήσει.
Αν δεν μου άρεσε τόσο, θα είχαμε τελειώσει. Αντί γι’ αυτό, κάθομαι εδώ, προσπαθώ να μην κάνω εμετό και συνεχίζω να τη θεωρώ υπέροχη.
