Με τη μυθοπλασία είμαι πολύ καλόβολη. Βάλε μου μια καταδίωξη με αυτοκίνητα που παραβιάζει τους μισούς νόμους της φυσικής και θα την παρακολουθήσω μια χαρά. Επιβιώνει κάποιος από τραύματα που κανονικά θα είχαν τελειώσει την ιστορία; Εντάξει, έχουμε κι άλλη πλοκή μπροστά μας.
Δράκοι, μαγεία, ξωτικά, εξωγήινοι, όλοι χωράνε. Είτε διαβάζω είτε ακούω είτε βλέπω κάτι, δεν ζητάω να μοιάζουν όλα με τον κόσμο που ξέρω. Αυτή είναι και η απόλαυση: για λίγο δέχομαι ότι τα πράγματα μπορούν να λειτουργούν αλλιώς.
Ύστερα εμφανίζεται ένας άντρας που επιθυμεί τη σύντροφό του και κάπου εκεί αρχίζω να δυσκολεύομαι να πιστέψω την ιστορία.
Εκεί φτάνει το όριό μου. Περνάω χωρίς πρόβλημα την αδύνατη απόδραση και το πλάσμα που δεν υπάρχει. Μόλις όμως ένας άντρας δείξει ότι θέλει τη γυναίκα με την οποία είναι μαζί, κάτι μέσα μου λέει πως αυτό παραπάει.
Καταλαβαίνω πόσο παράξενο ακούγεται. Έχω δεχτεί όλα τα προηγούμενα και ξαφνικά κολλάω σ’ αυτό. Η φαντασία μου εγκρίνει έναν δράκο χωρίς να ζητήσει κανένα δικαιολογητικό. Η συνηθισμένη ανθρώπινη επιθυμία περνάει πολύ αυστηρότερο έλεγχο.
Κάτω από το παράλογο, όμως, υπάρχει κάτι που δεν μου φαίνεται αστείο. Μου έχει γίνει τόσο ξένο το να με επιθυμεί κάποιος, που δυσκολεύομαι να το πιστέψω ακόμη και μέσα σε μια ιστορία. Καταλαβαίνω τι δείχνει η σκηνή. Απλώς δεν μπορώ να το νιώσω αληθινό.
Ο δράκος, στο μεταξύ, εξακολουθεί να έχει την πλήρη εμπιστοσύνη μου.
