Σε δεκαπέντε χρόνια σχέσης, με ελάχιστη ερωτική επαφή, ο σύντροφός μου με πλησίασε αυθόρμητα ερωτικά τρεις φορές. Το τρία το θυμάσαι εύκολα, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Πάντα θεωρούσα την επιθυμία μου αρκετά συνηθισμένη. Ήθελα οικειότητα με τον άνθρωπό μου. Ήθελα να το θέλει κι εκείνος. Σχεδόν κάθε φορά που συνέβαινε κάτι μεταξύ μας, είχα κάνει εγώ την αρχή, είτε φλερτάροντας είτε αφήνοντας κάποιο υπονοούμενο. Για να υπάρξει έστω η πιθανότητα να έρθουμε κοντά, έπρεπε να συνεχίζω εγώ να τον πλησιάζω.
Για χρόνια βασανιζόμουν μ’ αυτό. Δεν ήταν μόνο ότι τον ήθελα. Ήθελα κι ένα σημάδι ότι η επιθυμία ήταν αμοιβαία. Του έδειχνα ξανά και ξανά το ενδιαφέρον μου, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα ερχόταν μια ανταπόκριση που δεν θα χρειαζόταν τόση προσπάθεια από μένα.
Ώσπου, πριν από δύο χρόνια, προσπάθησα άλλη μία φορά κι εκείνος γύρισε τα μάτια του με ενόχληση.
Εκείνη τη στιγμή έπαψα να τον επιθυμώ. Εντελώς. Δεν ήταν κάποια απόφαση που πήρα, ούτε είπα μέσα μου «ως εδώ» και μετά προσπάθησα να το πιστέψω. Κάτι που με απασχολούσε για χρόνια απλώς χάθηκε.
Αυτό που δεν περίμενα ήταν η ανακούφιση. Μετά από τόσο καιρό αγωνίας, δεν είχα πια ανάγκη να με θέλει. Δεν χρειαζόταν να ξανακάνω την αρχή, να περιμένω, να ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα ένιωθα διαφορετικά. Μπορούσα επιτέλους να στρέψω την προσοχή μου αλλού, χωρίς να με ακολουθεί συνέχεια αυτή η λαχτάρα.
Πέρασαν δύο χρόνια κι η επιθυμία δεν επέστρεψε. Μέσα μου υπάρχει ηρεμία. Όσα έγιναν στη σχέση μας παραμένουν τα ίδια, αλλά εγώ δεν ζω πια με εκείνη τη διαρκή προσμονή. Χαίρομαι που συνέβη εκείνη η στιγμή, γιατί με απελευθέρωσε από κάτι που δεν είχα καταφέρει να αφήσω πίσω μου.
Δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα συμβεί και σε κάποιον άλλο, ούτε να πω πότε. Ξέρω όμως πόσο χώρο μπορεί να πιάνει αυτή η ανάγκη στη ζωή ενός ανθρώπου που, για τους δικούς του λόγους, δεν μπορεί ή δεν θέλει να φύγει. Και τώρα ξέρω πως μπορεί κάποτε να σταματήσει.
Παλιά ήθελα να με πλησιάσει χωρίς να χρειαστεί να του το ζητήσω. Αυτή η επιθυμία δεν με ακολουθεί πια.
