Βρεθήκαμε πρώτη φορά οι δυο μας και από τότε μου φαίνεται απόμακρη. Θα με μπέρδευε κι αν δεν ήξερα αν της αρέσω. Μόνο που εδώ δεν χρειαζόταν να μαντέψω: μου είχε πει ξεκάθαρα ότι ενδιαφέρεται. Εγώ είμαι 25, εκείνη 23, και τώρα προσπαθώ να καταλάβω τι άλλαξε.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι η σειρά που έγιναν όλα. Δεν είχα πάρει μια φιλική κουβέντα ή ένα βλέμμα και του είχα δώσει μεγαλύτερη σημασία. Μου το είχε πει η ίδια. Ύστερα βρεθήκαμε μόνοι μας. Περίμενα πως έτσι θα ξεκαθάριζαν λίγο τα πράγματα, αλλά τελικά βρέθηκα πάλι με την απορία που νόμιζα πως είχαμε αφήσει πίσω.
Όταν ξέρεις ότι ο άλλος ενδιαφέρεται, μπορείς να ελπίζεις λίγο χωρίς να ψάχνεις συνέχεια αποδείξεις. Δεν σημαίνει ότι σου υποσχέθηκε σχέση, ούτε καν ότι θα ξαναβρεθείτε. Αλλά αυτή η πρώτη συνάντηση έχει κάτι διαφορετικό: το ενδιαφέρον έχει ειπωθεί καθαρά, χωρίς αυτό να λέει ακόμα πού θα πάει.
Ίσως όταν βρεθήκαμε να κατάλαβε ότι δεν της βγαίνει όπως περίμενε. Ίσως η απόσταση να μην έχει σχέση μ’ εμένα. Ή ίσως εγώ να τη νιώθω πιο έντονα επειδή πλέον έχω κάτι να χάσω. Δεν ξέρω ποιο ισχύει. Το ότι την αισθάνομαι απόμακρη μετά τη συνάντηση με κάνει να συνδέω τα δύο, αλλά δεν μου λέει τι συνέβη.
Κι άλλο να μου φαίνεται απόμακρη, άλλο να μου έχει πει ότι δεν θέλει να συνεχίσουμε. Δεν θέλω να θεωρήσω δεδομένη μια απόρριψη που δεν έχει ειπωθεί. Ούτε όμως μπορώ να στηρίζομαι μόνο στο προηγούμενο ενδιαφέρον της για να καταλάβω πώς νιώθει τώρα.
Θα μπορούσα να τη ρωτήσω αν θέλει να ξαναβρεθούμε, με το ενδεχόμενο να ακούσω ότι κάτι άλλαξε. Ή να της αφήσω λίγο χώρο και να μείνω προς το παρόν με την αβεβαιότητα. Ακόμα το σκέφτομαι: πώς να προτείνω μια δεύτερη συνάντηση όταν δεν ξέρω πώς της φάνηκε η πρώτη;
